week 3 & 4

Week 3

Op zondag avond zijn we een borrel gaan halen op het terras van de camping. Dit ligt vlak bij de caravan, dus kan gemakkelijk qua kinderen. We raakten aan de praat met mensen die al 31 jaar op de camping Manjastre komen, op mijn vraag of het niet verveeld zeggen ze dat ze alles hebben qua strand zwembad en terrasjes en hun caravan hier kunnen stallen. Op een geven moment komen de verhalen over onvrede met de toegewezen plek en de drukke andere gasten die er ook al jaren komen. Wat een gebladibla, het wordt tijd dat we weer vertrekken anders gaan we nog mee doen aan het dorpsleven wat onherroepelijk op een camping met vaste gasten ontstaat.

We reizen Italië in. Na heel veel tunnels, file en drukte komen we via een kilometers lang pad in de krikke mikke terecht op een camping. Zowaar weer veel Nl op een hoopje, het is een jonge camping die nog moet (be)groeien. We zijn de volgende dag de hele morgen onderweg om eten in te slaan . Wel een heerlijke ervaring, zoveel zo fijn eten te koop in de supermarkt en iedereen heel aardig.

Dat afgelegen  zijn bevalt  ons helemaal niet, soms wordt je ook niet wijs van die camping boeken.

Maar na een zoektocht naar een andere camping vragen we ons af of we wel helemaal goed zitten. De camping plekken in Italië zijn zo klein. We schrikken er van. Gemiddeld 40 a 60 vierkante meter is echt te krap voor onze combi. Je krijgt dan zo’n gevoel van een olifant in een steegje. Bovendien is het overal nog erg druk, dus de kans dat je meerdere plekken in kunt nemen is bijna niet aanwezig.

We nemen het besluit om weer terug te gaan naar Frankrijk. Italië laten we voor wat het is. Ergens jammer want er zijn een aantal dingen die we nog nooit bezocht hebben, maar dat doen we later nog wel eens als we weer kleiner zijn. Jacco moet het ook allemaal maar berijden en als dat niet lekker voelt dan zit je niet meer ontspannen en dat is geen pretje.

Dus na 3 nachtjes in de krakkemikke rijden we weer terug naar Frankrijk.  Via 101 tunnels passeren we weer de grens, Ik heb ze geteld. We rijden af op Draguignan een plek in de Provence tussen de drukte van de Cote d’Azur in en de Verdon. We zijn hier nog nooit geweest. Het is erg fraai en het weer is heerlijk. De avonden zijn warm en we zitten tot laat in ons hemdje buiten.

De tijd kabbelt lekker voort; veel lezen, wandelen, maken een ritje, bezoeken een stadje lekker koken en genieten. We zijn nu van plan om de Middellandse zee te volgen. Het vinden van een camping met veel ruimte is hier een stuk beter te doen, als je maar niet aan zee gaat staan.

Gistermiddag begon het bewolkt te worden en vanmorgen barste het los. Bij onze elektra paal was de stroom uitgevallen, maar Jacco heeft hem al weer gauw aan de praat.

Hessel was de afgelopen dagen(in Italie) weer helemaal suf en verdoofd, mogelijk epi of zijn gebit waar van alles aan het rommelen is. Dit was ook een reden om niet zo zuidelijk af te zakken. Het voelt wel frustrerend want je hoopt met dat gereis goed te doen en vraagt je dan af of we dat ook doen.  Je gunt hem lol en energie en kunt eigenlijk niks anders als hem de ruimte geven om te slapen want dat is het enige wat hij wil. Zelfs met zwemmen doe je hem geen plezier en na het douchen valt hij weer in een diepe slaap. Gelukkig eet en drinkt hij wel goed en is het dus ook niet echt “ziek” te noemen. Maar sinds 3 dagen is hij er weer. Het plezier straalt weer van hem af en zijn energie is enorm, dit stelt ons weer gerust. Hij heeft dit gesloom thuis ook regelmatig, maar op vakantie eigenlijk nooit zo sterk. Nu zijn we ook nog nooit zo veel en lang weggeweest dus mogelijk vat hij dit leven als “gewoon” op.

Mila heeft geregeld een overstroming in bed. Ons manuele wasmachinetje draait soms overuren. Je denkt dan verschoon je haar vaker, maar als we naar bed gaan is nagenoeg droog en s ‘morgens gaan blijkbaar de sluizen open. Dat wasmachinetje is echt een uitkomst op de laatste camping vroegen ze 6 euro voor een wasmachine munt….Voor een enkele was helemaal niet erg, maar bij ons loopt het de spuigaten uit….

Veel mensen vragen zich af of H&M een tweeling is, het is best te begrijpen als je ze zo ziet liggen.

We kregen nog al een grappige mail van Jan. Hij had gereedschap van Jacco geleend en na het terug brengen in ons huis stond 3 minuten later de politie voor zijn neus. Hij was door buren gesignaleerd en die hadden zijn nummerbord genoteerd. Goed van de buren om zo op ons huis te passen! Maar wat een bak dat de politie zo alert reageert; “er is een verdacht persoon gesignaleerd in de bakkerij…”. Jan hoefde niet op de foto met een bordje onder zijn kin want (o)ma Ria was getuige van het uitlenen van de sleutel.

Met het zo regelmatig verhuizen van plek is het iedere nacht weer spannend hoe warm of koud het s’nachts wordt. Hessel en Mila trekken zelf hun dek niet over zich heen als het koud is, maar gooien ook niks van zich af als het te koud is.

Dus we beginnen met een ultra dun laken, genoeg voor 27 C, dan een fleece en als wij naar bed gaan een dekbed. Ik heb de neiging om ze te warm te leggen en Jacco is van de luchtige. We proberen op het midden te gaan zitten qua bedekking en meestal is dat goed.

Wat jullie niet weten is dat we eigenlijk met zijn vijven reizen. Nee geen hond of andere verwachtingen. We hebben een caravan spin die al weken bij ons woont onder de heki(dakluik). Sinds Jacco hem vette vliegen geeft is hij gaan groeien en heel gelukkig bij ons. Zolang hij zich s’nachts niet laat zakken op mijn hoofd of jongt mag hij blijven. Hij maakt iedere dag een mooier web.

Quizvraag; spin is vernoemd naar de hoofdpersoon uit “Meet the parents”

Gisteren zijn we op mijn verzoek naar Saint Tropez te gaan, ik had zin in een haven. Het waaide stevig,windkracht 7. We vonden midden in het centrum een invaplek. Leuk om in die harde wind langs zo'n luxe haven te lopen. We zagen op sommige uit de hand gelopen XL boten wel goede mogelijkheden om met H&M te vertoeven. 

Grappig was dat we in die luxe haven een groep met rolstoelers tegen kwamen, we begroeten elkaar vriendelijk en het contrast was weer fraai in die ambiance.

We lunchten op een havenhoofd in de stevige wind en het was echt genieten. Zeer veel ervaringen voor H&M die alles met open mond probeerden op te vangen. We vonden St Tropez een leuke stad om te wandelen, mooie straten en veel om te kijken. Ik hoorde jonge meiden zich hardop afvragen of onze kinderen uit luxe in hun karren zaten. Ze waren zeker op zoek naar decadentie. Wel een enorm compliment voor Hessel en Mila! Maar wat een misser van die meiden....

Vanmorgen koffie gedronken bij onze buren uit Assen. Bert en Gerda hadden lekker gebak voor ons gehaald zo werd het een gezellig feestje.

Morgen gaan we deze camping verlaten.

We gaan richting Cassis

2e week, druiven en campings

2^e week

Uiteraard gaan we ook naar Vaisson la Romaine een stokoud Provencaals stadje met veel Romeinse sporen. Het is een leuke en gezellige plaats. Het oude stadsdeel ligt veilig hoog, als bescherming voor de tegenstanders uit vorige eeuwen, gebouwd. Dit betekent voor ons weer een stevige klim. Eenmaal boven worden we verrast door de mooie straatjes die heel authentiek lijken zonder teveel te zijn opgepoetst voor de toeristen. Wat kon men elkaar in de gaten houden in die nauwe straatjes en hoe zal dat nu zijn?

Overal hangen oude zwart wit foto’s, het is een soort kunstproject en geeft een leuk effect.

Wat ons opvalt is de vriendelijke sfeer, we worden door iedereen begroet en mensen zijn erg vriendelijk.

We genieten van het enigszins overdreven zwembad op de camping, flinke glijbanen bezorgen ons bijna een angst aanval, maar eenmaal in een noodgang beneden liggen we helemaal in een deuk, we besparen H&M deze pret. Maar ze genieten van het zwemwater.

 

Op zaterdag wordt de lucht zwaar en begint het te regenen, we zijn net te laat met in pakken van de luifel, dus gaan we er maar onder zitten. We krijgen gezelschap van een witte duif die beschutting zoekt en uiteindelijk zo vrijpostig is dat ze de caravan in vliegt en heel gezellig boven Hessel zijn kussen gaat zitten. Snel het duifje weer naar buiten gewerkt want we willen geen geshit binnen.

   

Ik haal s’avonds Vietnamees in Romaine,dat hebben we nog nooit gehad en gezien Vietnam een Franse kolonie is geweest is het logisch dat er veel Franse Vietnamezen zijn.. We maken flauwe grappen over het bestellen van Phnom Penn met Rode Khmer erbij, we weten niet wat te verwachten. Het eten lijkt op Thais maar is toch weer anders, wel vragen we ons af hoe poulet en boeuf beide op porc kunnen lijken, maar terug gaan we niet want zondag reizen we verder. We eten toch met smaak.

Wat ons opvalt is dat op de grotere campings veel meer nationaliteiten 

staan als op de kleinere rustieke campings die meestal overbevolkt worden door NL. Het staat ons wel aan al die nationaliteiten door elkaar. Onze Zwitserse buren zijn vriendelijk en aan de overkant staan wat bijzondere Duitsers. Verder zijn er veel Engelsen en Belgen.

Op zondag rijden we richting kust de lucht is donker en dreigend. We rijden door eindeloze druivenvelden die vol hangen met rijpe druiven om tot Cote du Rhone te worden gebotteld. Op een 

gegeven moment barst de bui los, we rijden net in een kleine plaats en de straten staan blank, we kunnen niet harder als 30.

We vragen ons af of die regen de druiven goed of slecht doet.

Bijna bij de kust zien we blauwe lucht aan de hemel, daar hoopten we al op.  Dit is net dat stukje waar het weer vrij stabiel is. We rijden via St Maxime langs het prachtige blauwe water van de Middelandse zee. Maar wat is het hier druk. We rijden de camping die we hadden opgezocht voorbij omdat we er gewoon niet op konden komen. De volgenden pakken we wel en daar rijden we weer snel weg omdat het 10 x niks voor ons is. Zo vol gepropt en zo groezelig. De camping ligt aan het strand, maar als daar 700 gasten liggen moet je met zijn allen tegelijk omdraaien.

 We besluiten naar een oude bekende camping te rijden in Bormes les Mimosas. Ik zal niet teveel uitweiden maar het werd weer heel spannend. We zijn  ook zo lang, ruim 13meter. Dan rij je op een smalle kust weg en is er op eens een deviation(omleiding). Dan zie je een heel smal en stijl straatje de hoogte in verdwijnen. Jacco neemt een besluit en geeft een dot gas die hoogte in. Gelukkig geen tegenliggers, maar mijn knokkels zijn wit van het knijpen aan het handvat. Wat een geluk dat de bus zo sterk is! We komen weer op de weg uit en vinden nooit meer die camping van vroeger. Zo belanden we ongewild in het centrum van Bormes, waar we vroeger heerlijke frambozen gebakjes haalden, maar waar je met je 13 meter niet wil zijn. Opeens bobbelt de caravan aan 1 kant over een bult. We hopen dat het geen hond of  erger was, we zullen er nooit achter komen.

Dan duiken we op de eerste de beste camping in het binnenland die we tegen komen en gelukkig is het hier prima. We krijgen een mooie plaats, ik had mijn hele kritische houding al overboord gegooid en er is een heerlijk zwembad. Met een koud biertje in de hand komen we bij van de dag.

De volgende dag moeten we naar het Casino=AH. We hebben een soort  Deja Vu, maar het is ongeveer 20 jaar geleden dat we hier eerder waren. Dan rijden we door op zoek naar het oude strandje van toen. Het is er nog, we treffen een goede inva-P plek aan  en hoeven niet de gebruikelijke 8 euro te betalen.

20 jaar geleden hadden we nooit gedacht dat we hier ooit nog eens met onze bijzondere schatten terug zouden keren, maar dat  weet je natuurlijk nooit van te voren…                          

Op de foto staat Jacco naast de mooie burcht op een eilandje bij het strandje. wie woont daar? De vlag hangt uit... Sarkoezie en Carla?  

Na een paar dagen is het nog steeds een raadsel waar we toen gestaan hebben, het was een camping van niks maar met onvergetelijke douches. Toen niemand ooit nog van stortdouches had gehoord hadden zij ze al.

Het weer is super, tussen de 25 en 30 graden, zo heerlijk om in zomer kleding te lopen. We horen dat in NL storm Irene van zich laat horen, naar voor jullie….(echt!)

We kunnen tot de 12^e op deze plek blijven en dat doen we het is hier echt aangenaam.

Gisteren hebben we de plaats Le Lavandou bezocht. Het hele stadje heeft strand en langs dat strand ligt een prima begaanbaar houten pad. Het is heerlijk wandelen, kijken en bekeken worden, maar wel op een aangename Franse wijze. Dat gaat van even een blik en meer niet, dat ervaren we altijd weer als heel prettig.

Toen ik frietjes haalde voor bij de op het huidje gegrilde Dorade ;<) hoorde ik een oproep om druivenplukkers. De camping eigenaars hebben ook druivenvelden en ze hebben handen nodig. Ik weet dat dit een wens van Jacco is en hij is gelijk enthousiast. Vanmorgen  om 9.00 is hij afgedaald naar de velden. Leuk om dat mee te maken. Hij bracht zojuist een prachtige tros naar me toe en ging toen met zijn “collega’s” aan de koffie. Vanmiddag gaan we weer naar het strand en zo kabbelt de tijd hier aangenaam voorbij.

Ik zit nu gezellig met Hessel en Mila in de schaduw te typen en te babbelen.  Ik hoor zojuist dat ik zaterdag mag helpen om de witte te oogsten.

Iedereen bedankt voor de leuke reacties!

de 1e week van de 2e vakantie

Op woensdag 24 augustus zijn we om een uur of 10 vertrokken. Na een prima reis stopten we op een Belgische camping vol met Belgen in oude caravans die mosselen aan het eten waren. Hebben jullie een beeld?

De volgende nacht stopten we in de Bourgogne tussen de druivenakkers. Het was een hele tour om de camping te vinden en er waren geen rotondes om te keren dus we reden niet geheel ontspannen op niks af. Uiteindelijk via bloedstollend smalle dorps straatjes kwamen we op de camping. Deze zat volgepropt met NL. Het weer voelde zeer benauwd.

De volgende camping moest voor een paar dagen worden om bij te komen van dat gereis. Vooral Hessel sliep veel onderweg en was wel toe aan wat frisse lucht. 

Links onder staan we.

De keuze viel op een camping bij Bourdeaux in de Drome en ja hoor onze acsi kortingkaart die we vorige keer niet mee hadden werkte uitstekend.

De camping met een prachtig uitzicht had een hoog centerpark gehalte, maar we waren er aan toe om te stoppen. De eerste avond barst er een giga bui los, gelukkig was de lucht de volgende morgen weer blauw. Heerlijk 25 graden, eindelijk de zon die we zochten. Hessel leeft duidelijk op en zit

 weer op zijn oude meligheids niveau.  Ontbijten in de zon en de rest van de dag lekker lezen in de schaduw.

We bezoeken een dorpje Dieulefiet, dit is een aardewerk centrum, het toeristische spul valt tegen. De dingen die ik op Triade maak zijn zeker bijzonderder te noemen.

 Ik duik nog even een heerlijk geurende winkel in, ze hebben ook een leuke afdeling met Designual en het is vreemd om op vakantie tegen winterjassen aan te kijken, normaal zitten we in het zomergoed.

Ik hou me in maar weet dat Jacco scheerzeep nodig heeft. Savon de rasage? is mijn vraag. Ze laat een plak zeep zien en ik vraag of ze geen doosje erom heeft. Un boule de barbe zegt ze streng en herhaalt dit nog een paar keer. Met een zuur gezicht pakt ze het mooie doosje in. Jacco pakt het uit wat blijkt er zit geen zeep bij, die had ik los moeten kopen….Ik kon niet zien dat die zeep er niet in zat want er zat een kartonnetje om heen. Ik pissig op die verzuurde vrouw. Maar we gaan niet terug naar Dieulefit. Het zal wel aan de taalbarrière hebben gelegen. Maar met enig goede wil was ik er wel met haar uitgekomen, daar ontbrak het haar aan. We komen nog wel zeep tegen….

We maken een prachtige rit door het gebergte tegenover de camping. Het is een fraai gebied, met enorme rotspartijen en dieptes.

Na 5 nachten pakken we in. We hebben het wel gezien op deze camping.

De caravan staat onder aan een steile helling en het lijkt spannend om hem daar op te rijden, halen we dit wel? Ja, we halen het wel. Je moet alleen zorgen dat je niet hoeft te stoppen op de helling want weg rijden is dan een lastige. Ik hou tegenliggers weg en het komt helemaal goed.

Al zoekende in de campingboeken vonden we toevallig in dezelfde plaats een camping, het is vlak bij de Mont Ventoux. De camping van Jacco heeft alleen nog een kleine plek over dus toch maar door naar die ik had gevonden. Om 12.05 komen we aan. De receptie oogt leeg en ze blijken te lunchen van 12.00 tot 14.00. dat is ons te lang wachten. Je struikelt hier over de campings dus rijden we op camping “Soleil du Provence” af.  Dit is helemaal goed, maar het kost veel tijd om 3 campings af te gaan. H&M hebben het gehad en zijn warm geworden. Tijd voor een broodje.

Het weer is benauwd, zo’n 30 graden en rond de top van de Ventoux pakken de wolken samen. We hebben weer een mooie lichte plek gevonden, met uitzicht op de Ventoux hoewel er eigenlijk een boom omgehakt moet om een compleet beeld te krijgen.

Het is wel een camping met een streng regime(douchen tussen 12.00 en 16.00 mag nie), vooral veel mag niet….Eigenlijk moet de bus erbij op de camping plek, maar we krijgen het er benauwd van. We zijn benieuwd of we commentaar krijgen. De invaliden kaart hebben we tactisch neergezet.

Het is nog best wel druk op de campings valt ons op. Dit is de laatste week van de schoolvakanties in NL ik ben benieuwd of we daar iets van gaan merken.

Zo is de 1^e week al weer voorbij gekabbeld.

Gisteren zijn we de Mont Ventoux opgereden, het trekt toch zo’n dikke punt van bijna 2000 meter. Prachtig uitzicht en veel fietsers met rode hoofden, het is een loodzware klim en ik vind dat heel knap. 

weken thuis; keuken en Mila's rug en huishoudelijke mededelingen

De weken thuis vliegen voorbij. Het is jammer van het weer want we hadden het zo gepland dat we de weken thuis lekker zouden genieten van de NL zon. Door het slechte weer hebben we wel de tijd om dingen af te ronden, want luieren in de zon is er niet bij....












         Jacco is hier op enorme hoogte vergane gevel stenen aan het vervangen.

We hebben 24 augustus als vertrek datum gepland. We gaan weer naar het zuiden, waarschijnlijk wordt het Frankrijk en Italië, want in het zuiden van die landen is het nu goed weer. Dat is wat we zoeken; mooi weer en olijfbomen om onder te liggen. We hebben er veel zin! De caravan staat naast het huis en nu buurtgenoten, vrienden en familie weer thuis komen gaat het bij ons ernstig jeuken om weer weg te gaan. De eerste spullen zijn ingekocht en ingepakt, de basis zijn brinta en luiers.


Statie portret tijdens etentje.




Vanaf die datum zal ik weer regelmatig het blog bijhouden om jullie op de hoogte te stellen van onze avonturen. De afgelopen weken zijn we nog vaak bezocht en het zou fijn zijn als jullie even de moeite nemen om een berichtje achter te laten zodat we een beetje feedback krijgen. Dit kan onder aan het blog. Alvast mijn dank daarvoor. Ik kan van mensen die op het blog zelf reageren geen mail adres zien, ik kan dus niet altijd persoonlijk terug reageren, wat wel mijn streven is.
Je kunt ons altijd persoonlijk mailen via ruiten4@quicknet.nl
Links zit een link naar "klongklong"


We blijven korter weg als gepland, het zullen zo'n 8 weken worden, in vele ogen is dat lang zat, maar daar denken wij nu eenmaal ruim over.
De reden is dat Mila een oproep heeft van het Vumc om een scoliose operatie te ondergaan. Hessel heeft deze operatie ook gehad, er is een lang stuk staal tegen zijn ruggengraat aan gelegd en vast geschroefd op de wervels. Een zware operatie, maar wel een hele belangrijke. Mila is slap en haar rug wordt heel erg krom en daardoor kunnen haar longen en ingewanden in de knel komen. Deze operatie voorkomt dat er problemen ontstaan.
Omdat we het met Hessel hebben mee gemaakt weten we wat haar te wachten staat en dat is niet gering. Soms kun je dingen beter niet weten.
Mila beseft er zelf niks van maar we zullen niet van haar zijde wijken. Voor Hessel gaan we een oppas zoeken.
Tja, we hadden natuurlijk wel een betere  besteding van het vrije jaar kunnen bedenken, maar de andere kant is dat we ons qua werk ons nu niet in bochten hoeven te wringen maar gewoon de tijd hebben voor Mila, de operatie en haar herstel.


Dit is Hessel zijn rug na de operatie, het blijft een heftig beeld. Het staal functioneert als een soort kapstok voor hem waardoor hij comfortabel in zijn lichaam zit. De stalen punten doen anders vermoeden. Maar het is een goede zet geweest.



Tot slot;
Met trots presenteer ik onze nieuwe keuken. Tussen bedenken waar en de uiteindelijke uitvoering heeft jaren gezeten. Maar we hebben het helemaal zelf bedacht en Jacco heeft het allemaal uitgevoerd. Het is fijn om zo'n handige man te hebben!
De keuken spullen lagen al een tijd door het huis verspreid, zo sliepen we 2 jaar met een oven naast het bed. Maar het is zo goed gekomen allemaal. Het draait en draait heel erg goed.
Het is wel steeds zoeken waar wat ligt, maar het gaat al beter!

Het beeld van de keuken is uiteindelijk een soort lappendeken van houtsoorten geworden. We zijn zelf blij verrast met het kleurrijke en natuurlijke resultaat. voor ons de ideale keuken met een super gasplaat en geweldige oven.
De oude situatie....              oh???





Hier is het eindresultaat, mee eten kan bij inschrijving als ik alles kan vinden tenminste...Maar koken lukt goed!

 

Het kastje stond op zolder toen we dit huis kochten. Het staat nu terug in de voormalige bakkerij winkelruimte en deed vroeger dienst als gebakskast. Nu staat ons eclectisch(?!) aardewerk er in.

week13,14;Sigmund doet ook een duit in het zakje

Zo mooi kan het uitzicht in Den Helder zijn. Genomen tijdens een dijkwandeling vorige week.

   Op 13 juli staan we in de Volkskrant, deze foto had ik ingezonden na een oproep voor rare vakantieplaatjes. 

Tekst over genomen uit de krant; In de Didu vakantie special is geen plek voor wintersportkiekjes. Maar Mariijke en Jacco verzekeren ons dat deze foto eind juni is genomen, hoog in de Spaanse Siërra Nevada. Het kampeerverbod tussen de besneeuwde bergtoppen maakt dit surrealistische plaatje compleet. 'Heel hoog en heel gek' zegt Marike. Zeker en ook best wel raar.

week 12; naar huis

De temperatuur was tijdens een afkoel ritje 41C, dat voelt echt niet lekker, Hessel en Mila houden hun hoofd koel onder een kersenboom.

Mila speelt hier met haar bellen molen die in de kers is gehangen.








Op dinsdag verlaten we de Dordogne, de temperatuur is spectaculair gezakt en we vinden de 22 C maar fris aanvoelen.

We stoppen weer op camping Bellevue in Muides sur Loire. We staan er weer prachtig en doen dat 2 dagen. Daarna vreten we kilometers verder naar het noorden. H&M genieten onderweg en hebben geen last van zitvlees.

We laten de volgende stop afhangen van hoe snel we Parijs ronden, dat blijft een aparte ervaring. Ik denk hierbij terug aan toen we nog een eend hadden en we schuilden onder een viaduct omdat de ruitenwissers de enorme wolkbreuk niet aankonden. Of die keer dat we in een tunnel verschrikkelijk werden afgesneden door een auto, daar sprongen gewapende mannen uit en met hun politie penning in de hand maanden ze ons door te rijden.

Deze keer gaat het  helemaal goed, we doen ongeveer 1,5 uur over de A86 en kijken weer met verbazing naar de motorrijders die zich als cowboys gedragen. We stoppen om 15.00 in Arras, het blijkt een goede zet. Op deze  camping is ook onze reis begonnen, Jacco rijd(lees;scheurt) met een jeudig enthousiasme het terrein op en de campingbaas schiet gelijk uit zijn slof, een enorme tirade in het Frans. Jacco hees zijn schouders op en dat was dat. Bij de balie zat zijn vrouw, een leuk mens en ik bood mon excuses aan, ze moest erg lachen en deed hetzelfde over haar man. Dat was weer opgelost. Later zagen we de camping helemaal volstromen; bleke jonge mensen aan het begin van hun vakantie en de stroom gebruinde ouderen retour naar NL en wij. Er waren ook veel popliefhebbers op de camping voor het festival in Arras. Aan de artiestennamen te zien hadden we daar graag bij geweest, maar dat gaat nu eenmaal niet met H&M.

De campingbaas regelde het drukke verkeer en propte iedereen op een plek. In het voorbijgaan werd het contact tussen Jacco en hem steeds vriendelijker.

Vreemd om te zien dat onze rustige begin zo gevuld eindigt.

We hebben niemand verteld dat we al bijna thuis zouden komen. Dan schep je ook geen verwachtingen. Om 13.00 lunchen we in de buurt van Breda, de geuren op de stopplaatsen onderweg zullen we niet missen.                             

Om 15.00 rijden we na 3 maanden weer de straat in.

Mila begon op de Sportlaan al te glanzen, ze herkent haar eigen buurt, waarop ze dat door heeft weten we niet, maar het is wel duidelijk dat ze weet waar ze woont.

Altijd weer vreemd die eerste stappen in ons enorme huis, maar alles in een goede staat en de tuin ziet er prachtig uit dankzij (o)pa Rens.

Bellen met de ouders en iedereen weer zo dichtbij is weer apart.

Mijn zus en haar gezin zijn “toevallig bij oma” en ze komen langs, erg leuk en gelijk weer lol. We hadden echt Frans stokbrood met  een lekkere stink camembert en slaan het wijnvatpak aan.

Zondag komen Jacco zijn ouders langs.

Echt fijn om iedereen weer te zien en dat alles goed is. Vooral Mila reageert enthousiast op alle bekenden. Hier zit ze met oma Gre.

Het is nu dinsdag de caravan is leeg en schoon, een hele klus, maar we hebben energie voor 10.

Wel weer gewandeld met de kinderen, want vooral Hessel leek al wel wat in te kakken van het “in huis“ zijn. Wat we leuk vonden is dat het zonnetje heerlijk scheen en iedereen die we tegen kwamen in een goed humeur was en ons begroette. Een echt thuis gevoel komt zo wel tot stand.

Morgen gaan Hessel en Mila een dagje naar de Troubadour. Even de hands free na 3 maanden. We hebben een waslijst met dingen die gekocht moeten worden en/of gerepareerd in de caravan, daar gaan we gelijk mee beginnen. Ook willen we uitgebreid gaan lunchen.

Het blog gaat nu even rusten, maar zodra we weer weg gaan kom ik weer in de lucht op deze plek

Wanner dit is hangt van onze zin af. Het zou zomaar kunnen dat we over een maand naar Noorwegen gaan, maar mogelijk gaan we pas in september weer weg. Het maakt niet uit….We gaan wel weer op pad.

Jacco is helemaal los van zijn werk en dat is heerlijk.

Zojuist zat ik op 1616 bezoekers, bedankt voor jullie aandacht, reacties en meelezen. Vaak uit onverwachte hoeken en dat is erg leuk. 

Week 11; weer naar het noorden.

Onderweg zien we tot onze schrik de temperatuur oplopen naar 40 graden, dat is echt warm, te warm. We overwegen om door te rijden naar Burgos, maar dan volgen er opeens nog 350 km, we blijven bij ons plan.

Bij het stadje Plasencia(na Penafiel en Bolullos weer een fraaie stads naam) strijken we neer in een natuurpark, hier schijnen  enorme roofvogels over te vliegen.  We zoeken veel schaduw en nemen 2 plekken in beslag wegens onze omvang. Daarna plonzen we zeer verhit in het zwembad.

In Nl is de warmste tijd van de dag rond 12.00, hier blijft ze van 16.00 tot 22.00 hangen als een zware deken.

De kinderen op schoot glijden vanzelf van ons af door het gezweet, echt extreem.

Deze camping ligt op een mooie afstand van Rosario en er blijk nog 4 ex- Rosarianen te staan. Het is een leuk weerzien en s’ avonds gaan we aan de sangria met Rob en Ellen, een soort van reünie, het is al weer zo gezellig!

Nu vallen er steeds torren van ongeveer 1 cm uit de lucht, ik wil niet zeuren over beestjes , maar je schrikt er steeds zo van. Je wilt ze niet op je lichaam hebben.

   

De volgende dag pakken we onze bus om het natuurgebied in te gaan, er zijn goede wegen langs de diverse uitkijkpunten, kronkelend langs de Taag.. Voor wandelen is het veel te warm. We stoppen bij een uitkijkpunt over de rivier en zien een enorme rotspartij aan de overkant. Er staan veel vogelaars met kijkers en dat blijkt niet geheel onterecht wegens de enorme hoeveelheid en diversiteit aan vogelsoorten.  De vale-,  monnikskap- en aas gier  vliegen af en aan, de zeer bijzondere zwarte ooievaar heeft een nest en waar je ook kijkt je ziet van alles van enorm formaat zweven. Met ons goede maar eenvoudige foto toestel is het moeilijk om ze er goed op te krijgen, maar er zijn toch een paar fraaie plaatjes te schieten.

Al met al een hele mooie tocht met verassend veel joekels van vogels.

Die avond is het weer zo heet, we vinden verkoeling bij de tuinslang, zelfs Hessel en Mila genieten van de koude douche. We eten mosselen en ze smaken erg mosselig, gelukkig hebben we er geen last van de volgende dag want we gaan door naar de koelte richting camping Cavia bij Burgos.

Cavia is een camping die pal aan de snelweg ligt, ook loopt er een druk treinspoor. Voor 1 nachtje een prima plek, je rijd het veld zo op en weer af.

                                                        

Na een vlotte reis komen we lekker op tijd aan, de temp is hier 21c met een enorm harde wind, we trekken sokken en fleece jassen aan en dat zit heel onwennig. Maar we slapen heerlijk in een koele nacht. We vervolgen  onze reis naar Frankrijk. Voordat we naar huis gaan willen we rustig aan omhoog reizen.

Na een mooie tocht over een nieuwe snelweg (ap1)rijden we door de Pyreneeën. Voor de 4^e keer stoppen we bij Madame de la Foret in Taller(Les Landes). Als we aankomen ziet het er desolaat uit. Het is dat we er eerder geweest zijn en weten dat het een campinkje is. We vragen ons af of ze nog in leven is.

We zetten ons boeltje neer en krijgen gezelschap van een witte hond die daar woont. De eerste keer waren er enorm veel bomen en nu kunnen we heel erg ver kijken, dat is een heel ander gezicht.

Om een uur of 6 scheurt Madam haar terrein op, ze straalt als ze ons ziet, begint hele verhalen in rap Frans en ik kan het ene verhaal beter volgen als het andere.

Zo verteld ze dat er sprake is van een parasiet in de bomen waardoor er massaal gekapt wordt. Een ramp voor dit gebied wat leeft van de bosbouw. Overal liggen afgezaagde stammen en er zijn enorm veel enorme open plekken ontstaan,  een heel vreemd gezicht.

Maar de camping is veel lichter geworden heeft nu uitzicht, het staat ons eigenlijk wel aan. madam verteld dat ze nu de zon onder ziet gaan en sterren ziet die ze niet kende, ik geloof haar direct.

Voor de nacht graven we onze dekbedden op, wel zo behaaglijk in die koele nachten.

Als de kinderen op bed liggen duiken wij in de camping boeken, we willen de Dordogne in waar het volgens ons nu nog rustig is. Daar waar het in Spanje vaak zoeken was naar een camping in een gebied is Frankrijk zo dik bezaaid met campings  dat het daardoor weer moeilijk kiezen is. Uiteindelijk gewoon maar iets geprikt, niet te groot en niet te druk hopelijk en een mooi panoramisch uitzicht wordt beloofd.

De was zet ik buiten in een zak in een tijl, De volgende morgen ligt ze over meters uitgespreid. De zak waar het inzat is kapot, er is een hap uit de tijl die al 15 jaar meereist en nu dus lek is en er is zelfs een hap uit een onderbroek van mij genomen. Wat zal dit geweest zijn, willen we dat eigenlijk wel weten?

We betalen madame 12 euro en vertrekken.

De kinderen zijn echt reiswonders, ze vinden het nog steeds leuk om op weg te zijn en eigenlijk hebben we ze al 3 maanden niet horen mopperen.

De camping bereiken we via enge smalle paadjes, maar is de moeite waard en het mooie uitzicht hebben we gevonden!

Op zondag viert Hessel zijn verjaardag, hij is al weer 14 jaar geworden.

Ons uitzicht vanuit de voortent.

De hitte is met ons mee gereisd, vannacht bleef de warmte vreselijk hangen, met 30 c in bed liggen zonder 1 zuchtje wind is heftig. H&M slapen er goed door heen, ze geven zich gewoon over, het koste ons heel wat meer moeite. Wel gek om het hier ook zo warm te hebben, gelukkig is hier een goed zwebad en wederom een tuinslang achter de caravan.

Het einde van deze reis komt in  zicht, we willen op 7-7 thuis zijn want dan wordt oma 77 jaar, toch bijzonder! Bovendien raken de vooraden op.

We maken wel al plannen om weer op stap te gaan, want het bevalt wel enorm goed.

week 10 Rosario

We lopen met het plaatsen van de berichten ernstig achter maar dat komt door de slechte verbindingen of helemaal geen, ik zit nu aan een barretje op de camping en ze hebben me aangekoppeld ,kan ik even alles kwijt....

 Op Rosario worden we hartelijk ontvangen, er is een mooie plek voor ons met veel schaduw, die blijken we later in de week heel hard nodig te hebben.

De sfeer op de camping is heel erg goed ondanks dat 1 van de eigenaren erg ziek is. Maar ze komt ons en zeker Hessel en Mila zelf even begroeten, een goed begin.

We komen voor een echtpaar uit Amsterdam te staan. Marina en Koen  zijn vrijwillig in het gat gesprongen wat er is gevallen door de zieke. Ze staan hier tot september en houden de camping op hartelijke wijze draaiende, hun eigen reis hebben ze abrupt onderbroken. Ze zijn heel erg gezellig en het is leuk om naast ze te staan.

In het zwembad neemt Marina Hessel lekker in haar armen en het hoogtepunt is dat ze hun smartlappen voor ons komen zingen. Koen op accordeon en Marina op zeer enthousiaste wijze aan het zingen. We galmen met zijn allen mee, inclusief de toegestroomde andere gasten. Hessel en Mila kunnen het waarderen. Het programma was wegens Mila haar overgevoelige gehoor enigszins aangepast en het was precies goed.

We zakken nog gezellig een avondje door en na de nodige vloeistoffen realiseren dat we het getroffen hebben met elkaar.

Rosario zal Rosario niet zijn als de temperatuur weer begint te stijgen, iedere dag boven de 30 c en uitschieters naar 36 c. We zoeken verkoeling in het zwembad en genieten van het verkoelende windje wat er gelukkig is.

Jacco is trouw bezoeker van het happy hour, we eten 2x mee met de campingmaaltijd. Dit jaar levert de eet tijd ons geen hinder door de slaaptijden van Hessel en Mila. Omdat Portugal in een andere tijdzone zit als NL en de rest besloten we om de “gewone” tijd aan te houden. Onze half 9 is hier half 8 en zo kunnen we zonder problemen aanschuiven. De avonden zijn daardoor ook lekker lang, maar je staat wel weer op tijd op. Vooral de donderdag is heel erg gezellig.  We zitten naast Rob en Ellen uit Etten Leur en naast een hoofd onderwijzer uit Veghel. Waar de gesprekken eerst serieus zijn ontaarden ze later in een melig gegiechel, mooi dat leeftijd hierin geen enkele rol in speelt.

Een bezoek aan Monsaraz kunnen we niet overslaan het is daar zo mooi. Het is een vesting bovenop een rots,  eeuwen oud en dat zie je aan de al aanwezige bouwstijlen wederom Moorse en Katholieke invloeden.

Het uitzicht op het stuwmeer is overweldigend. Wat vroeger hier als rivier de Guana stroomde is er nu een enorm stuwmeer, de grootste van Europa(gegevens van Jacco).

De kinderen zijn zeer relaxed, dat is maar goed ook met die warmte, ze eten laat omdat de warmte zo blijft hangen. Waar ze in NL om 20.00 naar bed gaan, krijgen ze hier op die tijd hun warme eten. Verhit en moe rollen ze 1 uur later hun bed in want pas om 22.00 begint het een beetje af te koelen.

 Hessel ligt na het zwemmen onder een perenboom op zijn stretcher, hij is zo ontspannen dat hij zich steeds heerlijk uitrekt en enorm veel plezier heeft. Mila ligt helemaal gelukkig in de 

voortent onder haar bellenmolen, zodra ze 1 belletje hoort rinkelen gaan haar armpjes de lucht in en krijgt ze een fanatieke blik in haar ogen. Ze trekken zich geen bal aan van die hitte. Wat wel opvalt is dat Hessel, alias The Dude (film; Big Lebowski), bijna niet zweet, wel een rood hoofd kan krijgen gelijk zijn moeder en Mila helemaal leegloopt en drijfnat op haar rug uit de bus komt, gelijk haar vader.

Gelukkig drinken ze goed, dat regelt zich bijna als vanzelf, net als dat late eten.

Voor ons is het hier een makkie om ze aan te kleden, hoe minder hoe beter!

We bellen met Arthur(zwager) die op camping “het beloofde land” zijn 50-ste verjaardag viert, tijdens het bellen blijkt hij in de 17 graden te zitten met een vreselijke regen verwachting en wij in de 34 met het zweet op ons voorhoofd. Zo gaat dat soms, wel jammer dat we het gemiddelde niet kunnen delen.

Jacco bied Ernst, de campbaas  zijn hulp aan. Hij mag maaien met zo’n herrie makend stokje; er komt een wens in vervulling. In plaats van je te storen aan het gebrom het zelf doen. Hij mag de weg naar de camping maaien. Tot dat het gashendeltje krak zegt en het over is, helaas niet het gehele pad klaar, maar toch. De volgende dag staat hij een peperboom te snoeien, assistent Rob veegt de boel bij elkaar.

De omgeving van de provincie Alentejo is prachtig, allemaal eeuwen oude steen en kurk eiken in een glooiend landschap, af en toe wat vee. Er zijn veel dolmen te vinden, stukken steen geplaatst om onduidelijke redenen in de prehistorie. Het geeft aan hoelang hier al mensen wonen. In Villa Vicosa  zijn veel marmer groeves. We zijn dit jaar alleen gestopt om een stuk marmer te scoren, het andere jaar hebben we het allemaal uitgebreid bekeken.   Ze maken enorme diepe gaten in de grond om roze marmer te winnen. Wat niet voldoet wordt op een grote hoop naast de kuil gelegd en zo ontstaat er een nieuw landschap. Het roze marmer wordt naar Italië verscheept en gaat na enige bewerking als Italiaans door het leven. Toch is die plek in Portugal de enige waar het roze marmer wordt gewonnen ter wereld.  Zo worden ook veel  Portugese olijven in Spanje verwerkt en gaan als Spaanse oogst door het leven. Je kunt je af vragen waarom Portugal in een financieel dal zit. Als Toerist merk je daar overigens weinig van, hoewel er veel  huizen te koop staan, ook dingen die 2 jaar terug al te koop stonden.

De laatste avond staat de barbecue weer aan, heerlijke spiesen met varkenshaas en groente..Door gebaren begreep de slager me precies en even later zwaaide hij met de juiste haas naar me. Ik weet nog steeds niet hoeoeoe.

Heerlijk eten alleen die jeuk aan mijn voeten bleek een heel mierennest onder mijn schoenen. Later in de caravan zat het plafond onder de beestjes, hoe, die nu binnen zijn gekomen met die superhorren van ons? Het blijft kamperen natuurlijk. …

Na een week vertrekken we weer uit het marmerstof.  Op maandag rijden we 250km verder naar het noorden. De verwachting is dat we het iets koeler krijgen…