Week 11; weer naar het noorden.

Onderweg zien we tot onze schrik de temperatuur oplopen naar 40 graden, dat is echt warm, te warm. We overwegen om door te rijden naar Burgos, maar dan volgen er opeens nog 350 km, we blijven bij ons plan.

Bij het stadje Plasencia(na Penafiel en Bolullos weer een fraaie stads naam) strijken we neer in een natuurpark, hier schijnen  enorme roofvogels over te vliegen.  We zoeken veel schaduw en nemen 2 plekken in beslag wegens onze omvang. Daarna plonzen we zeer verhit in het zwembad.

In Nl is de warmste tijd van de dag rond 12.00, hier blijft ze van 16.00 tot 22.00 hangen als een zware deken.

De kinderen op schoot glijden vanzelf van ons af door het gezweet, echt extreem.

Deze camping ligt op een mooie afstand van Rosario en er blijk nog 4 ex- Rosarianen te staan. Het is een leuk weerzien en s’ avonds gaan we aan de sangria met Rob en Ellen, een soort van reünie, het is al weer zo gezellig!

Nu vallen er steeds torren van ongeveer 1 cm uit de lucht, ik wil niet zeuren over beestjes , maar je schrikt er steeds zo van. Je wilt ze niet op je lichaam hebben.

   

De volgende dag pakken we onze bus om het natuurgebied in te gaan, er zijn goede wegen langs de diverse uitkijkpunten, kronkelend langs de Taag.. Voor wandelen is het veel te warm. We stoppen bij een uitkijkpunt over de rivier en zien een enorme rotspartij aan de overkant. Er staan veel vogelaars met kijkers en dat blijkt niet geheel onterecht wegens de enorme hoeveelheid en diversiteit aan vogelsoorten.  De vale-,  monnikskap- en aas gier  vliegen af en aan, de zeer bijzondere zwarte ooievaar heeft een nest en waar je ook kijkt je ziet van alles van enorm formaat zweven. Met ons goede maar eenvoudige foto toestel is het moeilijk om ze er goed op te krijgen, maar er zijn toch een paar fraaie plaatjes te schieten.

Al met al een hele mooie tocht met verassend veel joekels van vogels.

Die avond is het weer zo heet, we vinden verkoeling bij de tuinslang, zelfs Hessel en Mila genieten van de koude douche. We eten mosselen en ze smaken erg mosselig, gelukkig hebben we er geen last van de volgende dag want we gaan door naar de koelte richting camping Cavia bij Burgos.

Cavia is een camping die pal aan de snelweg ligt, ook loopt er een druk treinspoor. Voor 1 nachtje een prima plek, je rijd het veld zo op en weer af.

                                                        

Na een vlotte reis komen we lekker op tijd aan, de temp is hier 21c met een enorm harde wind, we trekken sokken en fleece jassen aan en dat zit heel onwennig. Maar we slapen heerlijk in een koele nacht. We vervolgen  onze reis naar Frankrijk. Voordat we naar huis gaan willen we rustig aan omhoog reizen.

Na een mooie tocht over een nieuwe snelweg (ap1)rijden we door de Pyreneeën. Voor de 4^e keer stoppen we bij Madame de la Foret in Taller(Les Landes). Als we aankomen ziet het er desolaat uit. Het is dat we er eerder geweest zijn en weten dat het een campinkje is. We vragen ons af of ze nog in leven is.

We zetten ons boeltje neer en krijgen gezelschap van een witte hond die daar woont. De eerste keer waren er enorm veel bomen en nu kunnen we heel erg ver kijken, dat is een heel ander gezicht.

Om een uur of 6 scheurt Madam haar terrein op, ze straalt als ze ons ziet, begint hele verhalen in rap Frans en ik kan het ene verhaal beter volgen als het andere.

Zo verteld ze dat er sprake is van een parasiet in de bomen waardoor er massaal gekapt wordt. Een ramp voor dit gebied wat leeft van de bosbouw. Overal liggen afgezaagde stammen en er zijn enorm veel enorme open plekken ontstaan,  een heel vreemd gezicht.

Maar de camping is veel lichter geworden heeft nu uitzicht, het staat ons eigenlijk wel aan. madam verteld dat ze nu de zon onder ziet gaan en sterren ziet die ze niet kende, ik geloof haar direct.

Voor de nacht graven we onze dekbedden op, wel zo behaaglijk in die koele nachten.

Als de kinderen op bed liggen duiken wij in de camping boeken, we willen de Dordogne in waar het volgens ons nu nog rustig is. Daar waar het in Spanje vaak zoeken was naar een camping in een gebied is Frankrijk zo dik bezaaid met campings  dat het daardoor weer moeilijk kiezen is. Uiteindelijk gewoon maar iets geprikt, niet te groot en niet te druk hopelijk en een mooi panoramisch uitzicht wordt beloofd.

De was zet ik buiten in een zak in een tijl, De volgende morgen ligt ze over meters uitgespreid. De zak waar het inzat is kapot, er is een hap uit de tijl die al 15 jaar meereist en nu dus lek is en er is zelfs een hap uit een onderbroek van mij genomen. Wat zal dit geweest zijn, willen we dat eigenlijk wel weten?

We betalen madame 12 euro en vertrekken.

De kinderen zijn echt reiswonders, ze vinden het nog steeds leuk om op weg te zijn en eigenlijk hebben we ze al 3 maanden niet horen mopperen.

De camping bereiken we via enge smalle paadjes, maar is de moeite waard en het mooie uitzicht hebben we gevonden!

Op zondag viert Hessel zijn verjaardag, hij is al weer 14 jaar geworden.

Ons uitzicht vanuit de voortent.

De hitte is met ons mee gereisd, vannacht bleef de warmte vreselijk hangen, met 30 c in bed liggen zonder 1 zuchtje wind is heftig. H&M slapen er goed door heen, ze geven zich gewoon over, het koste ons heel wat meer moeite. Wel gek om het hier ook zo warm te hebben, gelukkig is hier een goed zwebad en wederom een tuinslang achter de caravan.

Het einde van deze reis komt in  zicht, we willen op 7-7 thuis zijn want dan wordt oma 77 jaar, toch bijzonder! Bovendien raken de vooraden op.

We maken wel al plannen om weer op stap te gaan, want het bevalt wel enorm goed.

week 10 Rosario

We lopen met het plaatsen van de berichten ernstig achter maar dat komt door de slechte verbindingen of helemaal geen, ik zit nu aan een barretje op de camping en ze hebben me aangekoppeld ,kan ik even alles kwijt....

 Op Rosario worden we hartelijk ontvangen, er is een mooie plek voor ons met veel schaduw, die blijken we later in de week heel hard nodig te hebben.

De sfeer op de camping is heel erg goed ondanks dat 1 van de eigenaren erg ziek is. Maar ze komt ons en zeker Hessel en Mila zelf even begroeten, een goed begin.

We komen voor een echtpaar uit Amsterdam te staan. Marina en Koen  zijn vrijwillig in het gat gesprongen wat er is gevallen door de zieke. Ze staan hier tot september en houden de camping op hartelijke wijze draaiende, hun eigen reis hebben ze abrupt onderbroken. Ze zijn heel erg gezellig en het is leuk om naast ze te staan.

In het zwembad neemt Marina Hessel lekker in haar armen en het hoogtepunt is dat ze hun smartlappen voor ons komen zingen. Koen op accordeon en Marina op zeer enthousiaste wijze aan het zingen. We galmen met zijn allen mee, inclusief de toegestroomde andere gasten. Hessel en Mila kunnen het waarderen. Het programma was wegens Mila haar overgevoelige gehoor enigszins aangepast en het was precies goed.

We zakken nog gezellig een avondje door en na de nodige vloeistoffen realiseren dat we het getroffen hebben met elkaar.

Rosario zal Rosario niet zijn als de temperatuur weer begint te stijgen, iedere dag boven de 30 c en uitschieters naar 36 c. We zoeken verkoeling in het zwembad en genieten van het verkoelende windje wat er gelukkig is.

Jacco is trouw bezoeker van het happy hour, we eten 2x mee met de campingmaaltijd. Dit jaar levert de eet tijd ons geen hinder door de slaaptijden van Hessel en Mila. Omdat Portugal in een andere tijdzone zit als NL en de rest besloten we om de “gewone” tijd aan te houden. Onze half 9 is hier half 8 en zo kunnen we zonder problemen aanschuiven. De avonden zijn daardoor ook lekker lang, maar je staat wel weer op tijd op. Vooral de donderdag is heel erg gezellig.  We zitten naast Rob en Ellen uit Etten Leur en naast een hoofd onderwijzer uit Veghel. Waar de gesprekken eerst serieus zijn ontaarden ze later in een melig gegiechel, mooi dat leeftijd hierin geen enkele rol in speelt.

Een bezoek aan Monsaraz kunnen we niet overslaan het is daar zo mooi. Het is een vesting bovenop een rots,  eeuwen oud en dat zie je aan de al aanwezige bouwstijlen wederom Moorse en Katholieke invloeden.

Het uitzicht op het stuwmeer is overweldigend. Wat vroeger hier als rivier de Guana stroomde is er nu een enorm stuwmeer, de grootste van Europa(gegevens van Jacco).

De kinderen zijn zeer relaxed, dat is maar goed ook met die warmte, ze eten laat omdat de warmte zo blijft hangen. Waar ze in NL om 20.00 naar bed gaan, krijgen ze hier op die tijd hun warme eten. Verhit en moe rollen ze 1 uur later hun bed in want pas om 22.00 begint het een beetje af te koelen.

 Hessel ligt na het zwemmen onder een perenboom op zijn stretcher, hij is zo ontspannen dat hij zich steeds heerlijk uitrekt en enorm veel plezier heeft. Mila ligt helemaal gelukkig in de 

voortent onder haar bellenmolen, zodra ze 1 belletje hoort rinkelen gaan haar armpjes de lucht in en krijgt ze een fanatieke blik in haar ogen. Ze trekken zich geen bal aan van die hitte. Wat wel opvalt is dat Hessel, alias The Dude (film; Big Lebowski), bijna niet zweet, wel een rood hoofd kan krijgen gelijk zijn moeder en Mila helemaal leegloopt en drijfnat op haar rug uit de bus komt, gelijk haar vader.

Gelukkig drinken ze goed, dat regelt zich bijna als vanzelf, net als dat late eten.

Voor ons is het hier een makkie om ze aan te kleden, hoe minder hoe beter!

We bellen met Arthur(zwager) die op camping “het beloofde land” zijn 50-ste verjaardag viert, tijdens het bellen blijkt hij in de 17 graden te zitten met een vreselijke regen verwachting en wij in de 34 met het zweet op ons voorhoofd. Zo gaat dat soms, wel jammer dat we het gemiddelde niet kunnen delen.

Jacco bied Ernst, de campbaas  zijn hulp aan. Hij mag maaien met zo’n herrie makend stokje; er komt een wens in vervulling. In plaats van je te storen aan het gebrom het zelf doen. Hij mag de weg naar de camping maaien. Tot dat het gashendeltje krak zegt en het over is, helaas niet het gehele pad klaar, maar toch. De volgende dag staat hij een peperboom te snoeien, assistent Rob veegt de boel bij elkaar.

De omgeving van de provincie Alentejo is prachtig, allemaal eeuwen oude steen en kurk eiken in een glooiend landschap, af en toe wat vee. Er zijn veel dolmen te vinden, stukken steen geplaatst om onduidelijke redenen in de prehistorie. Het geeft aan hoelang hier al mensen wonen. In Villa Vicosa  zijn veel marmer groeves. We zijn dit jaar alleen gestopt om een stuk marmer te scoren, het andere jaar hebben we het allemaal uitgebreid bekeken.   Ze maken enorme diepe gaten in de grond om roze marmer te winnen. Wat niet voldoet wordt op een grote hoop naast de kuil gelegd en zo ontstaat er een nieuw landschap. Het roze marmer wordt naar Italië verscheept en gaat na enige bewerking als Italiaans door het leven. Toch is die plek in Portugal de enige waar het roze marmer wordt gewonnen ter wereld.  Zo worden ook veel  Portugese olijven in Spanje verwerkt en gaan als Spaanse oogst door het leven. Je kunt je af vragen waarom Portugal in een financieel dal zit. Als Toerist merk je daar overigens weinig van, hoewel er veel  huizen te koop staan, ook dingen die 2 jaar terug al te koop stonden.

De laatste avond staat de barbecue weer aan, heerlijke spiesen met varkenshaas en groente..Door gebaren begreep de slager me precies en even later zwaaide hij met de juiste haas naar me. Ik weet nog steeds niet hoeoeoe.

Heerlijk eten alleen die jeuk aan mijn voeten bleek een heel mierennest onder mijn schoenen. Later in de caravan zat het plafond onder de beestjes, hoe, die nu binnen zijn gekomen met die superhorren van ons? Het blijft kamperen natuurlijk. …

Na een week vertrekken we weer uit het marmerstof.  Op maandag rijden we 250km verder naar het noorden. De verwachting is dat we het iets koeler krijgen…

week 9 Markedia en midgetgolf

Na veel gemanoeuvreer en een handje hulp komt de caravan goed van zijn plek af op Tourist campo. De schrik van de beschadigde bumper zat er nog in. Maar we hebben in gedachten veel geoefend en dat had een goed resultaat.

Na 200 km komen we op een uitgestorven camping aan een prachtig stuwmeer.

Het is een ruime camping en er staan veel afgesloten caravans. Slechts 1 is ook bezet. Zoiets geeft gek genoeg altijd een beetje vreemd gevoel. Want waarom is er niemand? Zo'n mooie plek.

Hier is helemaal niks aan de hand maar dat moet je eerst ondervinden!

Jacco werpt na jaren weer eens een hengeltje uit. De eerste karper doet ons verbazen, de 2^e is knap, de 3e en 4^e een mirakel, de 5^e is nog weer groter en de 6^e en 7^e bijna routine. Zo haalt hij er 15 uit het water, jammer dat ze niet eetbaar zijn, gewoon met brood en een simpel oud werphengeltje. Wel nog karperdraad van Jan.

Visverhaal van Jacco; zijn haak(carbon!!) was afgebroken, zijn 3edobber verspeelt bijna zijn hengel doormidden, de eerste karper was 20 cm en de laatste bijna 50. Ga zo maar door. Hoe groot zullen ze wel niet zijn de zeugen van het water…..Watjac? (is een nieuwe uitspraak)

Op weg naar een winkel rijden we langs een soort ooievaars flat. Het zijn er wel weer erg veel op een kluitje, zo grappig die gekke grote beesten en ze vliegen zo mooi. Op de camping komen ze ook om te vissen, maar zodra ze mensen zien smeren ze hem.

De tijd kabbelt hier met het stuwmeer voort. Ik lees veel en Jacco vist, de kinderen genieten van de rust en hebben het enorm naar hun zin. Heerlijk in de schaduw van enorme steeneiken die om ons heen staan.

De Nederlandse eigenaresse die we bijna niet zien omdat er personeel is, blijkt hier 24 jaar gelden te zijn neergestreken. Ze bied ons na een wandeling over haar terrein(meer een landgoed) koffie aan. Altijd weer leuk om verhalen te horen over het ontstaan van een camping. Het stuwmeer is er vanaf 1972, de camping trekt veel Portugezen en ze verwacht veel drukte met de Pinksteren.

Het blijkt te kloppen, de verlaten camping begint te leven, nu is het gewoon heel vol opeens. We staan op een prachtige plek pal aan het meer en al veel zijn komen kijken of er nog meer plek is. Gelukkig gaat er niemand op ons lip staan en is er ruimte zat. Er zijn gelukkig ook geen afgebakende plekken. Alleen prachtige oude eiken die iedereen heerlijk schaduw bieden.

Wel worden we af en toe overvallen door de barbecues van de Portugezen in de middag. De rook van de sardines ruikt bitter. Vanavond gaan we terug stinken met kebab.

Hessel lag heerlijk te genieten op de stretcher in zijn blote bassie en Mila lag weer in de hangmat. De bellenmolen vast aan de steeneik, wat wil je nog meer?

 De camping bazin is van oorsprong biologe, ze heeft een heel eigen ecologisch systeem opgezet. Ze is ook een beetje apart, later in de week rijd ze het terrein op met een pony en wagen, stopt ze bij onze caravan en bied ze een gratis rondje midgetgolf aan. Best lief, maar we gaan er niet op in want ik hou er helemaal niet van. Zeker niet als het 30c is.

Maandag pakken we de boel weer in en rijden we naar camping Rosario een feest van herkenning om hier terug te komen, 2 jaar gelden hebben we hier ook gestaan in 40c. Het is nu een stuk aangenamer. We zitten nu op 2100 km afstand van NL, het blijft ver!

week 8; Martinhal, on the beach!

Zolang zijn we nog nooit weg geweest, waar we vorig jaar het na 6 weken echt wel gehad hadden in de caravan, bespeur ik dit jaar geen enkel teken dat het al genoeg is. Ons programma is zo gevarieerd, we hebben het echt naar ons zin.

Zo ziet onze leefruimte er uit.

Qua pgb is het afwachten wat de consequenties voor ons zullen zijn. Het klinkt heel raar maar ergens mogen we blij zijn dat H&M in een zware categorie vallen. Dat neemt niet weg dat er voor de toekomst een berg administratie zal wachten op ons, dat idee alleen al. Weer uitzoeken hoe het werkt en hoe je het op de rails krijgt, verder is het gevoel van afhankelijk zijn vervelend. We kunnen het hier wel van ons afzetten.

De enorme zorg die Hessel en Mila nodig hebben is er iedere dag, wij denken dat we dat beter op hele mooie en warme plekken kunnen geven!

We merken dat met name Hessel helemaal opbloeit in de warmte.

Tot zover het pgb.

Fijn dat er familie is die mail heeft verstuurd aan een cda connectie!(Excusez moi uiteraard een pvda connectie.....)

Na een middagje op het strand van Luz, wat te klein, te druk, te vol en te heet was, gaan we een dag later op zoek naar iets waar wij van houden.

We rijden weer naar Sagres, maar de vloed is zo hoog en de toegang zo stijl, geen doorkomen aan. Dan rijden we naar een haven en zien in de verte een strand, na enig gespeur via kleine straatjes komen we op het strand van Martinhal. We kunnen gemakkelijk parkeren en er wordt ons gelijk hulp geboden door een leuke man. Dat blijkt helemaal niet nodig want er liggen houten vlonders tot aan de kustlijn (Den Helder doe er eens wat aan!) Zulke simpele oplossingen schelen zoveel gesleep voor alles wat op wielen moet. We ploffen naast de strandwachten en kunnen samen de oceaan in.

Het water is super heftig en vol energie, enorm hoge golven en sterke stroming.

Lachen en gillen en een broek vol zand. Helaas voor de kinderen veel te heftig.

Die aardige man blijkt The boss van het strand te zijn,; hij geeft les, is strandwacht en gewoon heel vriendelijk. Verteld ons dat er verderop een strand is waar een speciale kar voor gehandicapten is. Maar wij weten het allang, wij hebben ons plekje gevonden.

Eigenlijk is het hier net als Den Helder; het eind van de wereld, een beetje kaal maar lekker rustig en een goede sfeer. De lucht is zo helder en de wind heerlijk koel, geen hoogbouw achter ons en mooi schoon.

We zien zelfs de  sardines in de golven springen. De strandwachten hebben het maar druk met de vooral Engelse toeristen die het gevaar niet blijken te kennen van het heftige water. Gelukkig geen aed gedoe.

We komen hier vast nog wel eens terug.

Toen ik de navigatie op “thuis“ intoetste bleken we 2626 km van huis te zitten.

De camping valt ons ook reuze mee, maar we hebben gemazzeld met onze plek. We verlengen ons verblijf 3x., het totaal wordt 7 nachten. Wij hebben toevallig enorm veel ruimte en onze plek staat op de nominatie om opgedeeld te worden in 2 kleinere. Daar zitten we nu niet mee want zolang wij er zijn doen ze niks.

Achter ons staan Engelsen, die ons herkennen van El Rocio.

We brengen nog een bezoek aan Lagos een prima badplaats met een enorme vismarkt, verser kun je het bijna niet krijgen.

Tegen ons principe in zijn we over gestapt op een gas barbecue omdat we andere jaren bijna nergens meer op kolen mochten wegens brandvoorschriften. Hier is het weer overal toegestaan en zo blijf je bezig. We moeten toegeven dat we zeer tevreden zijn met de resultaten van ons “cadacje”. Een Frans gas geval met allerlei soorten platen voor de diverse bereidingen.

De dorades, garnalen en de robalo de Algarve smaken heerlijk. Vooral die laatste was uitstekend, Soms koop je ook maar op de gok en op de glanzende oogjes van de vis. Zo heb ik ook al eens een makreel mee genomen, Jacco lachen, maar ik herken alleen de gerookte versie….Verder eten we hier ook platgeslagenkip, deze is al gebakken en in stukken en dus heel plat en dat warmen we heerlijk croquant op de barbeceu op.

Meestal wacht Jacco met de kinderen in de bus buiten bij de supermarkt tot ik met de buit weer buiten kom. Anders is het zo’n gedoe met de karren van de kinderen en waar je de boodschappen moet laten. Vooral de flessen en pakken melk.

In Lagos lopen we lekker door de straatjes en kopen nog wat leuke souvenirs. Wat ons op valt is dat de bedelaars hun arm intrekken als wij passeren. Misschien horen we er een beetje bij.

 Ik wil nog even de heerlijk pasteitjes en cakejes benoemen, die we bij een traditioneel bakkertje kochten, zo lekker!

Een volgende camping zoeken valt niet mee, we willen namelijk niet weer naar een kust camping. Ons oog valt op een camping uit een heel oud anwbboekje aan een stuwmeer. Hier is geen enkele internet verbinding dus schrijf ik de weken maar door.

week 7 zorgelijke plannen van het kabinet en ander nieuws.

Ten eerste wil ik deze week  onze zorg uit spreken over de plannen van het kabinet om het pgb af te schaffen. Dit kan veel gevolgen voor ons hebben, niet alleen voor nu want we hebben gespaard voor dit jaar, maar voor de toekomst.

Vannacht deed ik geen oog dicht er spookte van alles door mijn hoofd, van het huis verkopen en in de caravan gaan leven tot illegale praktijken. In ieder geval alles er aan doen om de kinderen tot een redelijke leeftijd thuis kunnen laten wonen. Kinderen van 13 en 11 jaar horen als het allemaal kan en gaat gewoon bij hun ouders te wonen.

Het kabinet maakt een kapitale vergissing, ze hebben het over een bezuiniging van 2,4 miljard, maar dat klopt natuurlijk niet. Iedereen die gebruik maakt van een pgb zal op andere manieren zorg nodig hebben, wat zal hier de prijs van zijn? Ik schat vele malen hoger dan de huidige pgb’s.

Want al die individuen die nu zelf de zorg regelen doen dat op een hele efficiënte manier, een manier waarbij het zelf keuzes kunnen maken centraal staat. 
Voor ons is het mogelijke gevolg dat Hessel en Mila niet meer thuis kunnen wonen. dit is een ramp en daar worden we heel verdrietig van.

Hopelijk waait dit over, maar er is wel een onrust over ons gevlogen. Altijd maar weer die onzekerheid….Gek wordt je er van. Als ik denk aan al de families die wij kennen en die in hetzelfde schuitje zitten als wij, het is echt niet normaal wat er hier overhoop wordt gehaald. Het gaat hier om het geluk van de zwakkeren in de samenleving. Wat een zooitje!

Vanmorgen zog Bob Marley op de radio;”everything is gona be allright!” Jacco zei moet je nu luisteren, laten we het hopen!

Na 4 dagen beginnen we ernstig te balen van onze plek in een rijtje, het strand is wel geweldig en ligt echt op 150 meter lopen, ideaal voor ons, maar na een paar keer heb je dat ook wel weer gehad. Het dorpje Isla Christina is echt een grens plaats, het lijkt wel een afvoer putje van vreemde types, zo treft Jacco bij een pomp een benzine snuiver(wij rijden diesel) en wordt ik in een supermarkt belaagd door bedelaars.

Op dinsdag rijden we Portugal, de Algarve in, na een korte rit gaan we lunchen, er staan ook Nederlanders die ons van de vorige camping kennen. Zij duikt bovenop H&M en verteld over haar eigen leed met tranen in de ogen. Wat maken die kinderen van ons toch af en toe los. Mensen voelen zich blijkbaar op hun gemak en dan komen de verhalen, soms echt zeer aangrijpend en af en toe komen de tranen los. Het komt bij ons de ene keer meer aan dan de andere x, we vinden het vaak wel een beetje vervreemdend die enorme openhartigheid.

Camping Odelouca waar we nu belanden heeft een onverharde toegangsweg van 4km, volgens de campingeigenaren zit er zelfs een 10% helling in die vooral lastig is als je weer vertrekt. Op een heuvel met rondom prachtig uitzicht zitten een stuk of 10 NL stellen. Het is een rustieke svr camping. De campingbazen Thea en Bert hebben het maar druk met de zorg voor hun gasten.

Albuveira ligt 30+4km van ons af. Dit laten we links liggen en we komen op een grappig strand omgeven door hoge rotsen. De zee is woest. Je moet de golven tellen om eruit te kunnen
komen, het blijft natuurlijk oceaan kracht.

Verder ondernemen we vanuit deze plek niet zoveel, we wandelen wat, lezen wat, eten lekker. Ook nog in het camping restaurant, altijd weer grappig zulke avonden. Het eten is prima en er wordt heel wat afgebabbeld.

Veel caravanners laten zich door Bert(groen shirt) de 10% over helpen. Wij niet, maar als we vertrekken regent het flink en is het toch wat spannend. Alleen al door de verhalen van mensen die het niet redden en bij achteruit rijden in het ravijn belanden, zelfs campers. Het is inderdaad een zeer lastige helling, maar de bus red het, wel weer zo’n zweet moment; je houdt je adem in en zucht diep als je er over heen bent.

Gelukkig geen tegenliggers….Wel heerlijk om weer verder te trekken, hoewel Jan en Amadea van rond de 77 schatten waren.Jan zou, als hij mocht kiezen, ons als ouders uitzoeken....

De rit is kort en na 80 km zitten we op Toeristcampo een kampeer fabriek, maar volgens 2 leuke Duitse dames uit Ronda wel prima. We zoeken onze plek uit die mooi ligt maar moeilijk te bereiken is. We zetten door en bij het indraaien van de bocht letten we niet op de achterkant “kraaaak!”Klem tegen een stenen muur. Gelukkig is het maar een stuk plastic van de bumper van de caravan die makkelijk vervangbaar is. een vrouw zei nog:"ik dacht dat het wel ging..."Daar heb je wat aan.Maar wel een deuk in Jacco zijn ego. De mover helpt ons los te komen en zet  de caravan waar we hem willen. Een grote camping maar op onze plek merk je daar niks van. Wel een zwembad in Californië style….

S’avonds lezen we het pgb alarm bericht. Vanuit hier plaatsen we reacties op diverse sites die door gezonden worden naar de staats secretaris.

We ontvangen ook een afscheids mail van een camping eigenaresse waar we 2 jaar terug waren. We wilden die camping weer aan doen, maar omdat zei zo ziek is staat er nu een ander stel. Bah, wat een K-ziekte.

Dat was dus een lekker daggie(not) en een onrustig naggie.

Na de lunch stappen we in de bus om een rit te maken naar het einde van Europa, gewoon doorgaan is altijd het beste. Dat blijkt ook nu weer. We maken een heerlijke wandeling langs enorme hoogtes en we genieten, het is zo mooi hier! Daarna stoppen we bij een supermarkt en scoren we enorme garnalen voor op de barbecue.

Hessel geniet helemaal van de flinke wind en het dragen van weinig kleding(van wie heeft hij dat?).Zijn epi is gelukkig weer aardig onder controle. We kregen een tip van jacqueline en dat bracht ons op het idee om te schuiven met  mililiters depakine. In theorie slaat het nergens op, maar in praktijk blikt het te werken. Hessel slaapt de nachten bijna door, af en toe verteld hij wat, maar bijna geen activiteit meer. Overdag is hij heerlijk vrolijk. We zijn hem ook meer drinken gaan geven. Kleine ingrepen met een goed resultaat, is altijd prettig.

Dus gister was een leuke dag, vandaag hebben we Calefornisch gezwommen en zoeken we vanmiddag een strand op.

De temperatuur is 30 c en een enorme den geeft ons verkoeling

Zien jullie de visser op dit mooie stekkie?

De foto's kun je vergroten door erop te klikken.

Week 6 weer een wekie voorbij...

Beste lezers en lezeressen(al 1051). De foto's zijn nu geladen.

Week 6

Het wachten op het entree in het Alhambra brengt ons rust, we zwemmen lekker in het zwembad op de camping, lezen veel en doen boodschappen in een reusachtige Carrefour. Ook brengen we Granada zelf nog een bezoek, de eerste hebberigheid naar oosterse spulletjes ebt weg na het zoveelste exotische souvenirs winkeltje.  Wel weer leuke kleine kronkel straatjes, we hebben er lekker rond gelopen. Mijn plannetje om nog alleen heen te gaan laat ik varen bij een vlugge blik op de winkels met een enorm tuttigheids gehalte.

Woensdag is het zover in de ochtend rustig aan en om een uur of 15.00 vertrekken we. Het Alhambra is een paleis rond 1200 gesticht door moren die daar eeuwen gezeteld hebben en allemaal hun gebouwen hebben toegevoegd. Toen die verdreven werden kwamen de katholieken. Napoleon is er ook geweest. Het is nu een heel terrein met mengelingen van bouwstijlen waarvan de oosterse het meeste indruk zal maken. De kinderen hebben tussen de middag al warm gegeten want we kunnen pas om 19.00 in  het Nazir Palace terecht.

Op het moment dat we het Alhambra betreden barst de regen los. Hebben wij weer. Hoewel ik moest wel aan Saskia en Barend denken die de Chinese muur in de mist hebben gezien. Zo gaat dat met het weer….Gehuld in charmante regenjasjes vervolgen we onze tocht. Er moest een route voor rolstoelers zijn, die konden we niet vinden. Uiteindelijk belanden we via de achteringang in het General live het eerst te bezoeken soort kasteel. We werden letterlijk onder de voet gelopen door de kuddes bustoeristen die allemaal denken ik kan er ook nog wel even voor langs. Dat allemaal in de regen. Als je gek wil worden moet je dat doen….

In het General Live zijn veel water partijen die letterlijk in het water vallen, in het geval van warm mooi weer zul je denken; “aahh lekker cool!”, maar nu is het weinig bijzonder. Bij het verlaten wordt Jacco onder de voet gelopen. Een vrouw moet zich aan hem vastklampen om niet een meter omlaag te vallen(Jaja). Uiteindelijk helpt het om een universeel HALT teken te maken en krijgen we ruim baan.

Eenmaal buiten lopen we langs een badhuis met een mooi sterren plafond en beklimmen we apart van elkaar een toren met prachtig uitzicht, op het moment dat Jacco erin gaat breekt de zon door. We pellen het plastic van ons af en er kan steeds meer kleding uit. Gelukkig maar! Ondertussen is het weer eten geef tijd, Hessel en Mila hebben veel trek dus dat is fijn. Het is altijd weer een goed gevoel als hun magen gevuld zijn met lekker brood en drinken.

Dan sluiten we ons aan in de rij voor het Nazir Palace het gedeelte waar je alleen op afspraak naar binnen kunt. Na een half  uur zijn we aan de beurt. We worden uit de rij gepikt en mogen erin via een zij ingang. Het is prachtig en rustig. Iedereen is onder de indruk en daardoor ontstaat er een fijne sfeer. Mensen helpen ons op trapjes en wachten op elkaar voor foto’s. Zoveel overweldigende moorse bewerkingen hadden we nog niet gezien. De ene ruimte nog mooier als de andere.

We lopen nog een ballerig stel tegen het lijf van de camping, zij vond het maar een zooitje al die bouwstijlen door elkaar, ze had er verstand van want haar vader was architect….

Wij vonden zeker dat laatste gedeelte prachtig. Maar wel jammer dat het een mega attractie is. Waar je ook kijkt overal staan mensen. We hadden echt geluk bij dat laatste paleis dat er geen groepen meer waren.

 Mila heeft het enorm naar haar zin, het echoot heerlijk in die hoge ruimtes en samen met een Frans kindje voert ze een heel gesprek.


























Martine en andere collega’s, de zon is weer gaan schijnen! daar is ie dan.....

Genomen in het Alhambra van Granada. Op de achtergrond zie je de Sierra Nevada.

Vrijdag pakken we de boel in en vertrekken we naar de kust van Isla Marijke, oh nee Christina….

Een schier eiland. De zee ligt op 150 meter van de camping, via een verhard pad bereikbaar, dat trekt ons wel na al die steden.

Na een rit van ruim 400 km ben je wel toe aan een mooie plek. De hele reis hadden we bewolking en aan de kust scheen zoals altijd de zon. Ik ging op zoek naar een mooie plek en zag een redelijke optie, de grond leek wel wat zacht, maar ja…Jacco reed erop en gelijk erin. We zaten vast tot het hart van de velgen in het zachte zand, geen beweging meer in te krijgen. Van die handige plastic uitrij plaatjes krulden om de band. We bleven heel rustig, maar wat moesten we? Eerst de caravan maar los koppelen, gelukkig reed die er nog uit op de mover. Maar toen die bus nog met onze verhitte kinderen. Gelukkig was daar opeens de hulp. Een man van de camping sleepte ons eruit met zijn 4X4. Toen zijn we gelijk op een heel degelijk rijtje gaan staan.

Snel de boel neer gezet en de kinderen drinken gegeven. Jacco raakte aan de praat met een buurman. Ik denk wat duurt dat lang en toen ik kwam kijken zij  hij;”dit raad je nooit”. Dit is Kees Ruiten uit Urk. Vast in de verte familie van ons. Grappig he. We hebben de oma’s en opa gevraagd uit te zoeken hoeoe, maar dat is nog niet duidelijk. Ik zie wel trekken die ik herken en het zijn heel erg aardige mensen, net of je naast familie staat wat in feite ook zo is.

Weer veel meegemaakt in een korte tijd na een lange rit….

Gelukkig komen we hier om te relaxen.

Hier staan veel Nederlanders en na 6 weken reizen vallen ons wel wat eigenaardigheden op. Als mensen op een plek aan komen kijken ze eerst naar de hemel, we zijn er nu achter waarom. Dat heeft te maken met de schotel antenne. Als je dus buren krijgt die je niet aan staan moet je roepen dat de schotel ontvangst hier slecht is.

Wat van zo’n beetje alle Nederlanders horen is ;”ik reis op acsi”. Dat is een camping gids waar een kortingskaart in zit. Die van ons is van 2008, weten wij veel dat je er ieder jaar een moet kopen voor de korting. Iemand vroeg zelfs of we hem niet kunnen laten opsturen. Ze zoeken dus speciaal deze campings om de korting te pakken met hun pasje. Werkt alleen in het voor en na seizoen.

Voor het eerst dit jaar dat we ons bewust zijn van de acsi campings, zo hoorden we ook over anwb gold en kregen we van een leuke Drent een kompaskaart die ook soms kortingen opwekt. Hoe gek wil je het hebben zo op en top NL.

Morgen vertrekken we richting Portugal, naar een svr(boeren camping) zonder kaartjes of pasjes. Naar verwachting ruim en rustig!

Op deze camping kregen we een in en uitrij pas met onze paspoort foto’s ook die van H&M een leuk souvenir om in de caravan te hangen.

Week 5; de bergen in

Week 5

 Ach ja; Ronda, we worden niet zo snel meer warm van een oude brug, wel een mooi uitzicht maar eigenlijk gb,

niet eens foto’s gemaakt. Dit jaar is het wel dat we al vaak in erg nauwe straatjes zijn beland. Heel benauwend om daar door heen te rijden en te beseffen dat je wel rechtdoor moet maar niet zeker weet of dat wel past, de bus is erg groot en bij Jacco breekt het zweet geregeld uit.

Nog wel een mini incidentje tijdens een ritje door de omgeving. Op een mini weg passeerden we een auto;”pok!” Een licht pokje en er vloog niks door de lucht, Jacco uit de auto en een druk gebarende Spanjaard gaf aan dat we te hard reden, (echt niet!),  Jacco maakte dezelfde gebaren retour, toen hadden we hem te weinig ruimte geven enz, alles waar hij drukte over maakte  deed Jacco na. Uiteindelijk trok Jacco aan het elastiek van zijn kapotte auto spiegel en maakte die man een weg wezen gebaar. Zo gezegd zo gedaan.

Het was een gek gezicht die 2 gebarende mannen, het liep gelukkig weer gladjes af.

We zijn eergisteren naar Guear Sierra verhuisd. Het was een woeste berg rit met de caravan, maar wel goed te doen. We reden langs vreselijke dieptes en dat voelt altijd wat vreemd. Uiteindelijk kregen we vanuit de hoogte zeezicht en dat lag ook weer zo diep en ver, duizelingwekkend en prachtig te gelijk. Maar wat een verstedelijkte kust, van Marbella tot Malaga; een volgepropte kust strook, dat hebben we links laten liggen. Hoewel we getipt werden door Charlotte dat Malaga ook geweldig is, zijn we door gereden naar Granada.

Iedereen die hier reist doet Granada aan en maakt zich druk over de kaartjes voor het Alhambra, daar mogen 600 mensen in 2 groepen per dag in een bepaald speciaal gedeelte,dus je moet kaarten reserveren. We willen er graag in, maar hebben niet zoiets dat we dat 2 weken van te voren willen plannen. Het meisje van de camping balie zei dat het tot anderhalve week is volgeboekt. Ze bood ons wel een groepsreis aan, si-si. Jacco zag op internet dat we er over 6 dagen heen kunnen. We hebben besproken en blijven hier een week staan. Het is een mooie camping, we staan vlak bij een enorm uitzicht punt. De ene kant op Granada en de andere kant besneeuwde toppen van de Sierra Nevada, zeer indrukwekkend.

Daar gaan we nog heen met onze bus, want lopen is wel erg lastig met dat stel van ons.

Mila is weer een hele nacht onrustig geweest, overdag hadden we 3 verschoningen van de bedhoezen; Hessel toen ik zijn korte broek met luier en al omlaag schoof en hij de gelegenheid nam om lekker in de openlucht te plassen en Mila een fikse overstroming en ga zo maar even door. Het gaat niet altijd over rosas. De volgende nacht had Hessel een zware epi aanval, Mila werd ook weer wakker en zo zaten we tussen  3.30 en 5.00 nogal alert in de caravan. Gelukkig zakte iedereen weer weg. Maar het is lekker dat we op een fijne plek staan en zo overdag onze rust weer kunnen pakken. De hangmat komt hier goed van pas, Mila vind het helemaal geweldig, Jacco ook.

Hessel heeft bijna ieder nacht wel een epi aanval. De caravan staat dan flink te schudden en daar worden we wakker van. Overdag heeft hij nergens last van en is hij heel vrolijk, fit en actief. Thuis heeft hij dit niet of hebben we dat niet in de gaten. Gelukkig komt hij er altijd weer goed uit en slaapt hij verder. s'morgens schud hij vaak heel hard aan zijn dekbed, dat veroorzaakt ook een geschud in de caravan, hij ligt het verst van de wielen af....

Onze buurvrouw met mythyl school ervaring bood een oppasje aan, erg lief, maar met Hessel zijn epi onrust geef je niet gemakkelijk de zorg uit handen, zeker niet aan een zo goed als vreemde. Ik heb me voorgenomen dat als ik ooit eens een stel als ons tegen kom dat ik mijn oppas diensten aanbied het is echt wel heel aardig dat mensen zo mee denken zover van huis.

Ondertussen hebben wij nu de oppas op de laptop van de buren die morgen naar het Alhambra gaan. Wel fijn want nu kunnen wij van hun horen hoe we dat geval het beste kunnen benaderen op woensdag. Het moet wel heel bijzonder zijn!

Hessel en Mila zijn lekker gedouched en liggen te drogen. 

Vandaag zijn we naar de sneeuwtoppen gereden waar we op uitkijken. Je passeert tijdens de enorme klim dan dappere fietsers die zo’n 2500 meter aan het stijgen zijn. Zo enorm hoog. Voor de wintersporters onder ons een lachertje, maar wij staan zeer onbevangen tegenover de enorme hoogtes en dieptes waar we langs rijden. Wel heel erg mooi, om zo hoog te komen en ver te kunnen zien.

Goede plek en goed verbodsbord.....
*als je op de foto's klikt worden ze vergroot.*we hebben niks van de aardbeving gevoeld, behalve dan een zeer plaatselijke op de schaal van Hessel.