Griekenland

Dit jaar, juni 2013 hebben we besloten om naar Griekenland te gaan. Een land ver weg en waar we samen heel lang geleden ooit een heerlijke rugzak vakantie beleefd hebben.

 Maar hoe komen we daar; over land of over water?

We richten ons eerst op reizen over land, maar via internet komen we erachter dat het en een enorme reis is en je behoorlijk bijzondere landen passeert waar ze het woord camping niet kennen. Er zijn mensen die het gedaan hebben en uit hun verhalen maak je op dat het goed te doen is. Maar wij twijfelen..

Familie; zus Mieke, is ons voor gegaan door te kamperen aan boord op een ferry die van Italië; Ancona, naar Patras vaart. Na een intensieve zoekavond hebben we een week voor vertrek een plaats aan boord van een ferry van Anek lines kunnen reserveren.

We leggen aan ons contact persoon Josefien van Anek, voor dat we een bijzonder reisgezelschap zijn en dat als het even kan we een beetje extra ruimte nodig hebben.

Het principe van kamperen aan boord is ideaal voor ons je mag in je eigen caravan slapen en krijgt een pasje om het schip op te gaan. Voor Hessel en Mila de ideale manier van reizen, want we leggen in 24 uur varen een enorme afstand af zonder zelf enige inspanning te leveren.

Josefien kan niks beloven, maar zal haar best voor ons doen.

Op zaterdag morgen 8 juni vertrekken we rustig aan uit Den Helder, de eerst stop net over de grens, is altijd weer even nadenken hoe we alles ook al weer deden. Eerst Jacco en Rosa eruit, dan doe ik met mijn tas met alles de caravan deur open en vervolgens tilt Jacco de kinderen uit de bus naar de caravan , ik pak ze over en leg ze neer. Daarna smeer ik een broodje en Jacco strekt even de benen. We eten zelf eerst en gaan dan met Hessel en Mila zitten. Na een uur vertrekken we weer in omgekeerde volgorde.

De eerste overnachting maken we in het Ruhr gebied, Frankfurt Am Mein, er is niks te merken van hoge waterstanden.

De temperatuur is daar al aangenamer als we in Nederland achter ons hebben gelaten, maar op de forse warmte volgt een stevige onweer bui…

De volgende dag vertrekken we in alle rust, het is zondag en we hoeven pas op vrijdag in Ancona te zijn. Het voelt lekker om zo ruim de tijd te hebben omdat wij geen haast kunnen hebben met ons bijzondere setje. Je weet nooit wat er tegen kan zitten en als je dan tijdsdruk voelt ben je niet relaxed op vakantie.

De tweede stop is voorbij München, met het uitzicht op de Oostenrijkse bergen, altijd weer bijzonder om die grote jongens opeens op te zien rijzen.

Net nadat ik onze plek heb geregeld op een betonnen terreintje zodat je aangekoppeld kunt blijven staan voor 52 euries per nacht pakken ook hier weer donkere wolken samen. Net op het moment dat Jacco een lastige achteruit rij manoeuvre moet maken barst er een hels onweer los. Maar omdat we de complete weg blokkeren met ons ruim 13 meter lengte  moeten we wel uitstappen en de caravan loskoppelen, ik doe een poging ons droog te houden met een plu, maar een rukwind maakt er snel een onbruikbaar ding van. Dan maar nat en met de hand duwen we de caravan op zijn plek…Eindelijk kunnen de wachtende auto’s er langs, wat zullen ze een heerlijk tafereel gezien hebben, gelukkig bleven we rustig.

In de bus wachten we druipend  de bui af, het hagelt nu dikke korrels en we denken aan ons niet hagel bestendige caravan dak. Heb me altijd afgevraagd of we in zo’n situatie nog snel even iets op het dak zullen gooien, maar daar hoef je niet eens over te denken…

Uiteindelijk kwam het goed, Jacco en ik namen een lekkere duik en douche na elkaar en konden er weer tegen. Op zo’n betonnen veld sta je echt op elkaars lip, een buurman vraagt zich af wat wij met zoveel ruimte moeten, toen hij de kinderen zag wist hij niet genoeg excuses te maken. Ach, we snappen het wel…

S’ morgens rijden we via Oostenrijk naar Italië helaas is het heel erg mistig in de Brennerpas die daardoor niet zo mooi uit komt.

Bij een pomp komen we erachter dat we met een open dakluik hebben gereden. Dat is ons nog nooit overkomen, we checken altijd alles dubbel, maar worden blijkbaar toch gemakkelijk. Gelukkig zat het luik aan de wind mee kant en is er helemaal geen schade.

Dan zit je opeens in Italië, we rijden af op Modena.

De camping is vergane glorie, dat komt vast omdat het op een soort rotonde is gelegen. Maar er is geen andere keuze.

Wat een vreselijke verkeers herrie aan een stuk door, we slapen wel goed.

Dan rijden we aan op een camping zo’n 80 kilometer van Ancona, het is nu woensdag en we kunnen er 3 nachten lekker uitrusten van het gereis, op een gegeven moment ben je ook wel weer klaar met het kilometers vreten.

We hebben er 1600km op zitten, 400km per dag is een mooi gemiddelde afstand die we per dag hebben afgelegd.

De camping ligt in het binnenland en via behoorlijke krakkemikke weggetjes met nogal steile s-bochten bereiken we de camping. Gelukkig trekt onze bus het goed, maar je moet er niet aan denken om tegenliggers tegen te komen of stil te moeten staan op een helling want weg kom je dan niet meer.

De camping is van Nederlanders en staat propvol medelanders. Voor een paar nachtjes houden we dit wel uit en we hebben een mooie plek. Helaas is het zwembad niet bereikbaar voor onze kinderen want er is gaan enkele invalide voorziening.

Jacco wandelt er nog een boompjes route met Rosa, voor de kinderen, dus eigenlijk voor ons, veel te stijl om de karren die bergen op te duwen, maar gelukkig hebben we nu een hond die graag op stap gaat zodat je nooit alleen bent.

Op vrijdag staan we om 5.30 op. Josefien had ons gezegd op tijd in de haven, het liefste om 10.30, terwijl de boot om 15.00 af vaart. We voelen een lichte spanning want alledaags is dit niet.

We hebben iedere keer 2 uur nodig tussen het opstaan en het uiteindelijk in de bus zitten. Dan doen we wel rustig aan en zitten lekker aan de koffie en geven de kinderen hun pap, daarna inpakken en wegwezen.

Maar goed, eerst nog de krakkemikke uit en dan in Ancona de juiste weg naar het havenkantoor vinden om de tickets te halen. Het zit gelukkig allemaal mee, de tickets heb ik snel. Ik geef weer aan dat we met gehandicapten reizen, maar de man aan de balie zegt dat het de verantwoording van de kapitein is.

In het slechtste geval tillen we kinderen via de voorruit van de caravan naar binnen, een plan B dat volgens ons goed uitvoerbaar is.  Zonder dit idee hadden we nooit geboekt want je kunt niet het risico lopen dat de kinderen 24 uur nood gedwongen in de bus moeten verblijven. Maar soms zit het zomaar mee….

Dan rijden we de haven op, er staat al een kleine rij en wij mogen vooraan gaan staan, dat ziet er goed uit. We tillen Hessel en Mila de caravan in en gaan wachten tot er weer wat gaat gebeuren. Na ongeveer 2 uur wachten staat de haven vol met wachtenden. Opeens mogen wij als eerste de boot op…

Het is allemaal enorm groot, we worden door druk gebarende mannen  via een steile helling naar boven in het schip gedirigeerd. Het is allemaal ruim genoeg om met onze lengte bochten te nemen.

Eenmaal boven worden we zorgvuldig neer gezet en krijgen we de vraag of ruimte genoeg hebben. Het is helemaal OK!

We tillen Hessel en Mila in de caravan, draaien de poten uit en kijken hoe de boot vol stroomt met campers, vrachtwagens en auto’s. Hij wordt helemaal vol gepropt en af en toe maken de pakkers veel kabaal om de campers zo dicht mogelijk op elkaar te plaatsen.

Eindelijk begint het varen, een forse brom en trilling is duidelijk voelbaar. Ik weet niet of de isolatie onder de caravan poten het ergste voorkomt, maar het zal vast wel ietsje schelen. Hessel en Mila liggen comfortabel in hun eigen caravan en ook wij zijn aan het relaxen. De boot vaart met een bloedgang en het is heerlijk aangenaam aan boord.

Rosa mag gewoon aan boord worden uit gelaten. Het kost haar enigszins moeite om het plassen op zo’n gek brommende vloer maar uiteindelijk zakt ze door de pootjes. Het wordt wel weer schoon gespoten….We hadden nog iets gelezen over een muilkorf verplichting, maar dat hebben we niet gekocht en is maar goed ook want we merken er niks van.

We warmen stiekem eten voor de kinderen op een klein pitje op. Er mag geen open vuur gebruikt, maar volgens ons breekt nood wet. Ze kunnen niet bij de lift komen dus moeten we iets.

Jacco en ik halen snel even een bord warm eten, we worden staande gehouden en er wordt gebeld of wij het mee naar beneden mogen nemen, ze zijn bang om hun porselein, ahum, niet retour te krijgen. Bij hoge uitzondering mag het en bij het terug brengen staat er al iemand klaar om ons blad aan te nemen.

Uiteindelijk laten we de inmiddels koude patat, vis en Griekse salade goed smaken. Wijntje erbij, heerlijk!

De kinderen gaan rustig slapen en wij zetten een filmpje aan op de laptop.

Ontbijten doen we met eigen spullen uit de caravan, de nacht is rustig verlopen en we hadden geen Titanic dromen.

Onderweg maakt de boot een stop, er gaan via een enorme lift de eerste campers van boord.

Het is prachtig buiten, de Griekse geel met groene kust en de prachtig blauwe zee zijn een plaatje.

We varen door naar Patras en moeten ons nog haasten om klaar te zitten om van boord te gaan. Jacco hoeft er gelukkig niet achteruit af, maar er is ruimte om te draaien en we rijden dezelfde helling weer af.

Dan zijn we in Griekenland!

We rijden in een föhn warme wind en proberen de navigatie in te stellen wat eigenlijk heel lastig en beperkt is, zeker door de andere leestekens. Gelukkig staat alles zowel in het Grieks als in het Engels op de borden en zo belanden we snel op de goede route.

We gaan naar camping Ionos beach 80 km van Patras af.

De snelweg is een soort N9, als je laat inhalen ga je helemaal over de streep rijden. We tellen in 10 minuten wel 6 dode katten…Verder staan er veel mini kerkjes langs de weg, dit zijn herdenkingstekens voor verkeer slachtoffers horen we later.

Maar al snel merken we zelf ook dat als je over de streep gaat het heel goed kan dat er buiten die streep 2 scooterrijders staan te kletsen. Dus het is oppassen! We verbazen ons over de gevulde laadbakjes van auto’s met arbeiders die daar zomaar onbeschermd zitten, maar ook veel ouder brommers die met een bloedgang scheuren, zonder helm. Het is wat wild west hier op de weg, maar de wegen zijn hobbelig maar op zich prima.

Alles gaat voorspoedig en de eerste indrukken zijn vertrouwd: olijfbomen, heuvels en bergen, stof, blauwe lucht, blauwe zee en 30 C.

De camping vinden we vrij snel en ik ga dan kijken waar we kunnen staan. Mijn oog valt op een plek met zeezicht. We boffen enorm want op ons terrein zit net geen hekwerk.

We lopen dus zo van de caravan 10 meter verderop de zee in. Dit is wat we zover zochten; mooi weer en de zee binnen handbereik.

We treffen heel erg veel Duitsers op deze camping, veel ouderen, maar wij hebben aardige jonge buren. In een mengsel van EngDui kunnen we goed met elkaar praten.

Op deze camping zijn de voorzieningen voor gehandicapten uitstekend geregeld. Zoals wel vaker; als je het wel verwacht is het er niet en als je het niet verwacht heb je opeens een sleutel van een privé badkamer voor invaliden, maar ook een heel toegankelijk zwembad en strand!

Zondag nemen we gelijk s’ morgens een duik in zee, heerlijk fris en goed wakker worden.

We waren niet goed op een muggen invasie voorbereid, de kinderen en ik zijn flink te pakken genomen. Gelukkig geven calendula en nestosyl verlichting. Volgende nachten gaan we op muggen inspectie voor het licht uit gaat en het horren protocol starten we weer 100%.

Daarna stapt Jacco op de surfplank en ervaart hij voor het eerst hoe het op zee surfen is.

Golven zijn niet hoog, maar de deining is op zich al heftig genoeg. Ik ben wat terug houdender, eerst eens kijken hoe het allemaal is.

S’ middags duiken Hessel en Mila in het zwembad, voor hun een heerlijk ervaring.

Maandag gaan we naar de markt in het stadje vlakbij. Grieken kijken met respect naar ons en dat voelt goed. Het is zelfs zo dat als we iets kopen, dit soms niet mogen betalen. Dus zo hebben we gratis sla en sardines gekregen. We denken bij ons zelf hoe is het mogelijk in een land met zo’n dikke crisis, maar blijkbaar is het normaal hier om elkaar te helpen. S’ avonds hebben we een heerlijk dorade op de barbecue en wat zijn die tomaten hier super! De kinderen eten boterbonen, een soort gele snijbonen, dat ze zo heten hoorden we van een stel die naast ons op de boot stonden en we nu toevallig tegen kwamen op de markt. Zoiets op een eiland ter grote van Nederland is best bijzonder. Deze mensen gaan al 35 jaar naar Griekenland.

Toen we uit NL vertrokken was een goed dekbed voor de nacht een verstandige keuze, hier is s’ nachts zelfs een laken teveel. Ook Hessel laat het van zich af glijden. Hij slaapt voor het open raam, wel met hor, het meest dicht bij de Ionische zee. Geen wonder dat hij zo relaxed is.

De dagen glijden hier zoetjes voorbij, we vermaken ons prima met al het water en de temperatuur variërend van 28 C tot 36 C is heerlijk.  Soms zelfs erg warm, maar we klagen niet met de berichten uit NL.

We zijn er wel achter gekomen dat de caravan eigenlijk fout staat, volgens de caravan wetten in dit soort warme landen staat hij goed; in de ochtend de zon aan de voorkant en langzaam aan wordt de caravan dan de schaduw maker. Maar de caravan werkt hier ook als windscherm de wind komt bijna altijd uit dezelfde hoek en geeft  door de caravan geen verkoelend briesje, wat met 36 C wel heel aangenaam zou zijn. We overwegen om te draaien, maar willen eerst besluiten hoelang we hier nog blijven.

Vocht wordt bij Hessel en Mila wel een punt van aandacht. Hun normale drinken is aan de luiers te zien te weinig. Ik pak de spuit uit 2004 van Hessel zijn rug operatie er weer bij. Daar kan 60 ML in en het is een handige manier om ze snel steeds wat extra vocht te geven, ook de spa flesje met spuitmondje is een handige hulp.

Gelijk merken we verbetering in hun luiers. Heel erg belangrijk!

Het gewone drinken en eten gaat verder uitstekend. We eten wel veel later en dan is het hier ook nog eens een uur later als in NL, maar ze laten zich van hun flexibele kant zien.

Gelukkig is ook hier weer vanille vla te koop, dus de toetjes zijn weer feest.

We zitten in de buurt van Olympia (300 jaar V.C.), de plek waar de eerste olympische spelen plaats vonden en waar iedere 4 jaar de vlam wordt aan gestoken.

We wagen het erop en nemen Rosa mee. Helaas mocht ze er niet in…

Jacco, hond en kinderen zoeken een lekkere schaduw plek en ik doe Olympia in record tijd. Het is een enorm terrein met oude stenen, duizenden jaren oud. Kinderen van 8 jaar werden geselecteerd om zich hier te bekwamen in een sport.  Moet je nagaan dat je op die leeftijd al van je familie werd gescheiden, maar het zal ook een eer zijn geweest. Zo is er een atletiek baan, veel tempels, pilaren en oude meuk. Zo noemen wij die giga bult oude stenen. Er wordt zelfs nog door archeologen gegraven.Het is interessant , maar ik mis mijn familie en ga na wat foto’s weer snel terug.

Daarna gaat Jacco het terrein op, het is altijd weer interessant om te zien wie waarvan foto’s maakt en hoe.

Het wachten is helemaal niet erg want er trekken veel groepen met mensen langs en er is zoveel te zien aan al die verschillende types. Ik wordt aangesproken door een man met een vet Amerikaans accent. Hij had veel interesse in de kinderen en was zeer vriendelijk. Hij vond het hilarisch dat we uit Holland komen omdat dit zijn vrouw haar achternaam is. Hij vertelde in zijn gemeente een grote groep verstandelijk gehandicapten zitten en hij is gek op ze! Het is wel vaker dat we zo’n vriendelijk Amerikaans contact hebben.

De foto’s door ons afzonderlijk genomen vullen elkaar mooi aan.

Jacco komt weer vlot te voor schijn en we vertrekken. we treffen de bus gelukkig aan waar we hem geparkeerd hadden. Ons Toledo weg sleep avontuur is nog steeds niet vergeten.

Op de camping zit een restaurant, de babyfoon heeft er bereik, dus we schuiven er rustig aan. De Griekse keuken is heerlijk, we zitten aan de calamari een andere avond aan de gyros en gisteren aan de souvlaki. De wijn van het restaurant is prima, maar we hebben ook retsina gehad die smaakte volgens Jacco naar toplexil een hoestdrankje. Ik vond het eerder dreft. Rosa past op de caravan en we horen haar zonder babyfoon ook blaffen, maar dat gaat helemaal uitstekend. Als zij bij de caravan is kunnen we de boel loslaten, want ze bewaakt heel erg goed. Soms wat te goed, vooral naar mensen die zo graag aan haar willen zitten blaft ze het hardst. Mensen die haar negeren zijn interessanter. Tja het blijft een Spaanse.

Hessel ligt hier onder de hor tegen de vliegen, maar hij wil altijd zijn arm buiten boord dus ook bij de hor!

Op de camping worden we aangesproken door een Nederlandse die het helemaal te gek vind wat we doen. Ze werkt op de Hartenkamp een instelling voor gehandicapten in Noord Holland en is helemaal onder de indruk. Trudy bied zich spontaan als oppas aan, maar het is niet nodig omdat we babyfoon bereik hebben in het restaurant. Ze zal dit blog wel lezen en ik kan je zeggen dat enthousiaste mensen altijd fijn zijn om te ontmoeten!

We vinden het zwembad al snel wat te lauw en het wordt steeds drukker in het kleine badje. Hessel en Mila tussen de baby’s is ook zo wat. Wij doken al steeds de zee in, maar we nemen nu iedere middag Hessel en Mila mee. Ze schrikken zich eerst een rotje en dan gieren ze het uit van de lol. Ze raken heerlijk afgekoeld en daarna spoelen we ze met de gieter bij de caravan af. De wilde frisheid van limoenen is hier wel van toepassing. Wat een lol kun je toch met onze kinderen hebben…

Natuurlijk is er steeds weer zorgen voor, maar de lol is goud waard. In deze temperaturen hoef je ook niet op tocht te passen, verder dragen ze het minimum aan kleding en dat scheelt weer een hoop werk.

Het surfen gaat Jacco goed af, maar de deining is best heftig en dat maakt het soms lastig goed te varen. Ik haak na 2 pogingen af, het windje is vlagerig en dan die deining erbij… Bovendien is mijn oog strak op de bodem van de zee gericht. Ik zie zoveel voorbij schieten aan stenen, wier en wat nog meer. Ik sta gewoon niet lekker…Dus Jacco kan lekker zijn gang gaan. Hij ziet nog een groot visachtig lichaam passeren, was dat een dolfijn?

We snorkelen ook en zijn blij met onze schoentjes want het barst van de zee egels.

We staan op het punt of we op deze camping volledig gaan blijven omdat eigenlijk alles ideaal is of we een andere camping gaan opzoeken zoals we altijd doen.

We besluiten om weg te gaan, je weet namelijk nooit of het nog beter kan worden. Mensen op onze camping waarschuwen dat we het nergens beter zullen krijgen als hier, maar die hebben we vaker gehoord…

Het tegendeel bleek dan waar te zijn.

Op dinsdag morgen staan we vroeg op en rijden om 8.00 de camping af. Via hobbelige wegen komen we opeens op een gloednieuw stukje snelweg zonder verkeer, wat een luxe, maar dat is al gauw weer voorbij. Dan moeten we kiezen of we over de kust rijden of via Sparta gaan. We kiezen voor het laatste.

Dat hebben we geweten. We hebben nog nooit zo’n heftige rit met de caravan mee gemaakt.

De ene na de andere haarspeldbocht volgt elkaar op en we stijgen hoger en hoger. De bochten zijn krap en het is stijl. Als we stil komen te staan op een stijl stuk hebben we een fors probleem omdat je dan niet meer vooruit kunt komen en achteruit is niet wat je wilt Bovendien staan er overal borden met gevaar voor vallend gesteente, dat is te merken ook want overal liggen brokken steen op de weg. Een zo’n bonk op je auto of caravan en je vakantie kan voorbij zijn. Het gaat maar hoger en hoger en we passeren flinke stukken waar brand heeft gewoed, heel desolaat ziet dat eruit. Het uitzicht is wel adembenemend mooi. Eindelijk lijkt de daling ingezet en we moeten nu haarspelden omlaag nemen. Opeens is er een grot achtige tunnel voor ons we zien aan de andere kant een auto er in schieten. Jacco wacht hem af en we kijken een s vormige tunnel in die 3,5 meter hoog is. Nadat de passant voorbij is schiet Jacco erin, het gaat goed en we komen er weer heel uit, maar de adem stond even stil.

Wat een rit, zoiets hebben we nog nooit mee gemaakt.

Daar is Sparta de steden zijn redelijk te berijden voor ons, maar de Grieken hebben de neiging om her en der hun auto te planten, dat kan zo af en toe lastig zijn. Zeker in een omhoog lopende bocht op een weg met paaltjes. Maar ook die draai loopt weer goed af.

We rijden op een camping af in Githio, of Gythio, het is maar net wel bord je tegenkomt, het gaat over hetzelfde.

De receptioniste zegt dat we een goede keuze hebben gemaakt van camping, ik antwoorde dat ik het eerst zelf even wil zien, altijd bijdehand, maar het is inderdaad een fraai terrein.

Een lang gerekt olijfbomen veld met veel schaduw, aan het einde zijn een zwembad met bar en restaurant en daarna begint weer die prachtig blauwe zee. Het waait stevig en er scheert een surfer over het water, het ziet er heftig uit. We zetten de boel op een heerlijke schaduw plek midden in de wind en zijn tevreden over de temperatuur van 30 graden die wonderbaarlijk koel aanvoelt.

Hier is het paradijs voor Hessel, hij ligt heerlijk in zijn blote bast te genieten van de wind.

Hij is net als zij zus super vrolijk en helemaal in de vakantie stemming. Die barre auto tocht deed ze helemaal niks.

We nemen lekker een duik in het zwembad, het ziet er allemaal fraai uit, maar de tegelrand is spekglad en ook nog eens scherp, jammer hoor, we moeten erg opletten met het in en uit tillen van de kinderen.

De volgende dag is het weer hoog tijd om de voorraden aan te vullen, op naar Gythio en de supermarkt. Je kunt hier alles krijgen.

Ik had al gehoord dat er zo weinig groente is, eerst snapte ik dat niet want de tomaten, komkommers en uien lachen je overal toe. Maar naast wat aubergines, paprika en wortelen is dat ook wel wat er aan groentes te krijgen is. Na vele Griekse salades met overigens heerlijke feta wil je wel weer eens iets anders. Maar dat is er dus gewoon niet of het moet in de diepvries liggen wat dan weer belachelijk duur en niet vers is. Gelukkig zijn we creatief en maken we van ieder maaltijd weer een feest.

We hebben de lokale visboer ontdekt en genieten van heerlijke super verse vis op de barbecue.      

                                                                       Mila krijgt een gieterdouche.

Githio leek me wel een leuke plaats en op een morgen ga ik lekker    even alleen op pad. Het werkelijke aanbod valt wat tegen. Ze leggen alles in de etalage en binnen is er verder weinig te zien. Maar ieder een is aardig en ik scoor wat lekkere zomerse dingetjes voor Mila. Net is in Portugal vind je hier ook Chinese winkels met veel voor weinig.

Zelf koop ik niks omdat ik dit jaar geen nieuwe kleding zal kopen omdat ik genoeg heb. Het kost hier geen enkele moeite om me daar aan te houden. Ik koop nog een lekker plastic broodmandje en een rood kannetje, onmisbare spullen.

Overigens zijn de bakkers hier een feest, niet qua gebak maar wel superieure cakes in allerlei variaties en heerlijk hartig gevulde broodjes. We laten het ons goed smaken.

Op 26 juni wordt Hessel 16 jaar, we scoren stukken lekkere appelcake en versieren deze met slagroom, heerlijk. Hessel krijgt een plantenspuit en een T Shirt van Sparta. We hangen ballonnen  op die al snel een voor een knappen door de hete zon, je hart staat even stil, maar het zijn gelukkig maar ballonnen.

Jacco staat weer helemaal gelukkig op de surfplank, hoewel de wind wel iets harder mag worden. De deining is groot en als de wind dan zacht is gaat het niet lekker. Ik blijf aan de kant met zeer tevreden kinderen die heerlijk op een rustig strand onder een palmen parasol in de schaduw staan te genieten.

Ik kom lekker aan lezen toe en neem af en toe een duik. Rosa wordt nog steeds onrustig op het strand meer het gaat toch steeds beter. Ze piept nu nog een beetje in plaats van dat ze hard gaat blaffen als Jacco gaat surfen.

Voor de surf plank is een soort kooi waar het zeil kan hangen en de plank kan liggen, dat is wel handig zo dicht aan zee.

Op een morgen besluiten we de omgeving te gaan bekijken. We nemen lunch spullen mee en zien het wel. We maken een rit over een soort van landtong en zien de prachtigste uitzichten ooit. Oude dorpjes passeren we en steile hellingen met daaronder een diep blauwe zee. Af en toe loopt er een koe op (in) de weg. Je moet hier altijd weer alert blijven. Ik zie soms de vreselijkste dieptes onder mijn portier, geen vangrail en ik hang automatisch wat naar links. Gelukkig heeft Jacco heel veel ervaring en rijd hij als een Griekse adonis.

De zon staat recht boven ons en het is moeilijk om een schaduw plek te vinden om te lunchen, ook missen we een afslag waardoor weer opeens weer op dezelfde weg terug zitten. Een stukje terug gereden en oude mannetjes bij een café zien ons voor de derde keer langs komen….

Maar uiteindelijk vinden we de goed verborgen afslag. Het is ook lastig om de alleen in de Griekse taal de borden te volgen. We maken er maar een woorden spel van. Het volgende plaatsje lijkt op Torreknorrutolus en zo lukt het om de weg te vinden.

Gelukkig treffen we eindelijk een forse eucalyptus bij een behoorlijke parkeerplek. Die zijn hier schaars.

We kunnen ons enorm verbazen over de prachtige dingen die we zien en dat je niemand tegen komt en dat er helemaal geen toeristische sporen zijn te vinden. Vaak uitzichten die we nog nooit zo prachtig hebben gezien. Zoiets tref je echt niet aan in bijvoorbeeld Spanje of Frankrijk. Daar zijn altijd overal mensen en aanwijzingen en uitgestippelde routes. Helemaal niet verkeert, maar zo’n naturel staat van zo’n mooie omgeving is wel fantastisch.

We eten lekker ons brood en geven de kinderen hun sandwich achtige brood. Alles maakt uitstekend en we hebben een prachtig uitzicht. Er passeren in de tijd dat wij daar zitten misschien 2 auto’s.

De terug route is lang, kronkelig, soms smal en heel hoog. Het duurt heel erg lang voor we weer op de camping zijn voor ons gevoel. Maar vanaf de camping kun je zien waar we gereden hebben. Het lijkt niet ver, maar dat is het dus wel.

                              

                     

terugreis

De camping is heerlijk maar we zitten ondertussen op zo’n 2300 km van huis. We moeten er een week voor nemen om weer terug te rijden.

Na veel gesurf, gehang en gebarbecue maken we ons klaar voor de terug reis.

Dat is nu best wel veel werk want we hadden alles zo’n beetje uitgepakt.

We nemen afscheid van Portugal en komen vast weer terug!

Een steeneik tussen de zonnebloemen, er ging iets mis met het uploaden, het effect is zeer creatief.

De eerste stop is in Placensia in Spanje, dit kennen we van vorig jaar, het is hier nu slechts 30 C, in tegenstelling tot vorig jaar waarbij de temp hier niet leek te willen zakken en we om 20.00 het nog niet konden opbrengen om voor H&M te koken. Het was toen zo’n 37 C in de caravan. De douches zijn hier super.

Vanuit Placencia tuffen we door naar Burgos. Op de prachtige en rustige weg worden we opgeschrikt door een klapband van de caravan. Gelukkig blijft de caravan stabiel en rustig. Jacco rijd de smalle vluchtstrook op en voor het eerst trekt hij zo’n flitstend fluorkleurig jasje aan. We zijn er nu echt blij mee. Omdat het zo smal is en alles langs je scheurt rijd Jacco met de lekke band tot de eerste afslag die op 500 meter ligt. Maar daar stoppen we ook gelijk omdat we al bijna op de velg rijden. We blijven rustig maar het geeft toch wel wat spanning  want hoe wissel je eigenlijk een caravan band? We graven het caravaninstructie boekje op en doen wat er staat. Jacco brengt de gevaren 3 hoek voor de bocht die achter ons ligt en gaat daarna aan de slag. Rosa en de kinderen zitten rustig in de bus en ik sta als extra alarm in de berm ok in zon hip jackje, in een kwartier is het gefixt. We stoppen daarna snel om te lunchen alleen die pomp verkoopt net geen stokbrood. We geven de kinderen hun eten(ze hebben hun eigen zachte brood) en besluiten zelf later te eten en gelijk de reserve band op te pompen. Dit gaat verder allemaal goed.

We rijden Cavia op en Jacco gaat gelijk op jacht naar een bedrijf die de band wil vervangen. De campingbaas helpt hem en rijd zelfs mee naar het banden bedrijf. Om de politie te vermijden neemt de man onverharde wegen en de bus is niet langer meer blauw maar erg dusty. Jacco komt terug met een gebruikte band, maar het is een goede thuiskomer mocht de andere band er genoeg van krijgen. De band was 30 euro en omdat het zaterdag was kwam er 30 euro bij. Ergens wordt je gewoon weer af gezet, maar we waren allang blij dat we weer geholpen waren.

Op Cavia maak ik een lekkere pasta saus van de restanten een soort “empty the fridge” het smaakt uitstekend na een toch wel spannende dag.

Grappig is dat we op Cavia herkent worden door een Belgisch echtpaar die ons een paar jaar geleden op camping Rosario had gezien. Zelfde mensen, zelfde spullen, geen rimpel erbij, dus zo gek is dat niet. Wij herkennen hun vaag….

We rijden de volgende dag weg uit Burgos en willen een camping in Frankrijk waar we een extra nachtje blijven. We(ik) wil niet naar madam, maar iets waar meer leven is.

We komen terecht bij een meer ongeveer 100 km onder Bordeaux. Het is een beetje vunzige heggen camping, maar heerlijk om een dagje niet te hoeven rijden. Helaas is het de volgende dag windstil en blijft de surfplank op het dak van de bus. Rond het middag uur komen er allemaal busjes aan. Precies naast ons pakt een groep knullen onder begeleiding hun spullen uit. Wat voor soort groep het is blijft gissen, maar het beloofd weinig goeds voor de nacht.

We eten lekker pizza opgewarmd op de barbecue, voedzaam en makkelijk…

Inderdaad we hebben last van de knullen, om 01.00 vraagt Jacco om silence, maar het helpt weinig. Rosa zet zijn stem kracht bij door even flink te blaffen, helpt ook niet. De volgende morgen vroeg zijn we iets luidruchtiger dan normaal, een kleine terugpakaktie. Bij de jongens ging het licht pas om 3.00 uit, dus ze zullen wel willen uitslapen, maar niet met ons als buren…

We rijden richting de Loire. Het is zo mooi om te zien dat Hessel en Mila echt genieten van het reizen. Het gaat zo goed met ze onderweg. Hessel doet af een toe en dutje, maar is helemaal fit vrolijk en gezellig en Mila wil alles meemaken.

Op de rondweg van Bordeaux belanden we in de file, er blijkt een enorm apparaat van een oplegger te zijn gegleden tegen een viaduct aan. Het is aan de andere kant van de weg gebeurt, maar iedereen heeft er hinder van. Gelukkig lijken er geen drama’s te hebben afgespeeld, maar het is wel een ravage.

Even voorbij Bordeaux zien we een auto in de fik staan, het brand vollop als we passeren en ziet er akelig uit. Een stuk verderop haalt Jacco een tankwagen in en de chauffeur let niet op en ik zie zo een cabine op me af komen, Jacco geeft een dot gas en mept 3x op de claxon. De chauffeur grijpt in en we komen er met een adrenaline stoot goed vanaf. Gelijk gedachtes van hoe het anders had kunnen lopen, maar gelukkig is dat niet zo, maar je schrikt je een rotje…

Dat was wel weer genoeg avontuur voor onderweg en we zijn blij als we Muides sur Loire in rijden. Lekker op camping Bellevue, daar waar het altijd weer goed is.

Vandaag zijn we in Arras aangekomen en we hebben er 1900 km op zitten. Hier zijn we ook gestart en we staan op ons eigen plekje. Dat klinkt afschuwelijk, maar als je zo kilometers aan het vreten bent is het lekker om daar niet over na te hoeven denken.

Ik ga nu in het zonnetje zitten.




We zijn donderdag weer thuis gekomen. Weggaan is voor ons net zo fijn als thuiskomen, dus beide ok. Ons huis is heerlijk en ruim dus dat wordt weer meters maken.
De kinderen zien er goed uit en zijn weer helemaal opgepept door de vakantie, de winterbleus is van ons afgevallen. Vooral Hessel die een slechte start had is weer helemaal goed terug in zijn vel. Het is heerlijk om te merken dat vakantie hem zo goed doet, daar doen we het ook voor. Mila is snel tevreden, maar komt helemaal ontspannen thuis. Ze vroegen zich op het dagverblijf af of ze "pokon" hebben gekregen tijdens die 5 weken. Weet niet of het om de lengte of breedte gaat, maar ze zien er lekker uit.

Wij als ouders hebben tijdens de vakantie uiteraard steeds de terug kerende verzorging, toch voelt het op vakantie anders dan thuis. We zijn zelf veel relaxter en moeten naast de verzorging helemaal niks. We komen dan echt aan lezen en zwemmen en luieren toe en genieten van de warmte en de zuidelijke omgeving. Het reizen verloopt relaxed omdat we er voor zorgen geen haast te hebben. dat is wel een belangrijk iets wat we van H&M geleerd hebben en ook bij ons past. We laten alles los, niet lopen, en komen altijd weer een beetje verwilderd terug.

Enkele uitspraken die we deze vakantie tegen kwamen;

-te groot om mee te rijden en te klein om in te wonen (rarara...)
-is dat een Spaanse waterdrager? (Rosa)
-Kijk; dat is de oude weg, daar reden we vroeger over (wel 1000 keer)...
-best stoffig
-best ver
-best lekker
-We are surf dudes (nieuwe hobby)
=i'll be back....

beestjes en gebabbel

Ondertussen zien we steeds meer mieren in de caravan, die we zien pakken we, maar om nu gelijk met gif te strooien? Totdat Mila niet in slaap kan vallen, wat zeer ongebruikelijk is. Na een poosje doet Jacco het licht aan om eens te kijken en precies tussen de kinderen in loopt een 5 mieren breed spoor van ergens onder uit de caravan op weg naar de keukenkastjes. Hessel en Mila zitten gelukkig niet onder, maar echt lekker is het natuurlijk niet. Kinderen uit bed, mieren gepakt en Jacco op zoek naar de opening. Die vind hij helemaal achterin onder Hessel zijn bed. Het gat gedicht en zoveel als mogelijk de mieren gepakt. Dit is echt niet leuk meer. De kinderen weer terug in een mieren vrij bed en ze vielen heerlijk in slaap. Wij schrokken nog een aantal keren wakker van jeuk en mega mieren.

Van Martine kregen we een link over die enge tor; http://vroegevogels.vara.nl/Forum.35.0.html?&no_cache=1&view=single_thread&cat_uid=3&conf_uid=8&thread_uid=29315

Bedankt! Dit moet de juiste zijn.

We maken hier nog een mooie tocht door de omgeving en vinden het mede dankzij de mieren en de komende hitte hoog tijd om te vertrekken.

Het is O Tamanco (de klomp) geworden. Tussen de 15 a 20 jaar geleden zijn we hier ook geweest. De camping was toen in handen van een oud slager uit Groningen. Voor we op het terrein mochten staan moesten we eerst thee drinken met de hem en zijn vrouw. Het was een soort van vleeskeuring, maar we kregen een plek. Wat we er nog van weten is dat Jacco een sluier van moeheid over zich heen kreeg hier, de oorzaak was de sfeer op de camping. Jullie begrijpen onze twijfel of we hier wel heen willen. Maar het is in de buurt van de oceaan en de camping is in nieuwe handen, dus we besluiten die kant op te gaan.

We herkennen hier niks meer en het ziet er gewoon goed uit. Er is een heerlijk zoutwater zwembad.

We hebben een mooie lichte plek en we zien vrijwel geen mierencalletanserai.

Een van de eerste dingen die we doen is naar het strand rijden. De oceaan is prachtig en het is opvallend hoe goed de voorzieningen voor gehandicapten zijn. Vlonders en matten, maar ook strand rolstoelen.


Die matten willen we ook in Den Helder introduceren…(mobi-mat.com)

Ons eerste strand bezoek is in een plaats waar we 2 jaar geleden ook zijn geweest. Hier wordt de vis zo op het strand gebracht en kun je dan kakel vers kopen. Helaas varen ze niet uit, maar zijn ze met de netten bezig.
Rosa is bijna niet te harden op het strand al haar oer instincten komen naar boven; ze graaft, blaft, gooit steeds onze handdoeken onder het zand, piept en huilt als een van ons naar de vloedlijn loopt, poept zelf op de vloedlijn. We mogen niet zwemmen want de vlag is als zo vaak hier rood.

Hessel en Mila staan er gezellig bij en genieten van de frisse wind.

Een kleine oude visser helpt ons weer boven te komen.

Het begint hier warm te worden, we missen de fan, tijdens het eten glijden H&M zo van je schoot af door het zweten, de lucht staat helemaal stil. In Leira treffen we een mediamarkt en daar staat een goede stille fan, wat een geluk, deze zullen we nooit meer de caravan uit halen. We verplaatsen ons nu als Hans Klok door de caravan, op de turboboost stand waai je compleet uit je broek.

De boodschappen doe in een soort shoppingmal, een enorm ding , Jacco stond aan de winkel kant dus eer ik daar eens langs was en toen nog een mega super markt. We hadden niet veel nodig, maar ik heb de vierdaagse in een winkel af gelegd.

Op dinsdag is Hessel jarig, hij is 15 jaar geworden, we vieren het met lekkere taart gekocht in Figuera da Foz.

De volgende dag gaan we weer naar het strand, we mogen hier lekken zwemmen, maar het is super beveiligd door 2 bombeiros(brandweer) en 4 strand wachten. De stroming is enorm de ene stap dan sta je tot je enkels in het water en de volgende stap is een diepe kuil. Niemand mag de zee ver in en zodra je te diep gaat wordt je terug gefloten. Het is wel prachtig op het strand!

De oceaan is heel snel heel diep hier vandaar dat ze zo krachtig op de kust beukt. Het water is heerlijk fris.

Maar niks voor Hessel en Mila, ons surf board blijft ook op het dak liggen.

Op de camping schrijven we ons in om mee te eten. Aangezien de kwaliteit van de campingdiners niet heel hoog ligt, maar omdat het voor ons de kans is om buiten de deur te eten gaan we er voor.

We worden blij verrast door het eten. We krijgen een grote tong, rundvlees, pompoen, rijst, sla aardappels en patat en een voor en na, inclusief wijn. Om even heel NL te doen maar 16 euro pp. We willen hier een week blijven en kunnen 3 keer mee eten. Dat is goed!

Het gezelschap is leuk, hoewel Leeuwardse Matti het wel erg veel over haar ara Brian heeft die net als zijn baasje heel mondig moet zijn.

De andere mensen zijn gelukkig beter gezelschap.

Hans de campingeigenaar is kok van origine en dat merk je wel.

sardinhos

Plezier in het koken straalt van je bord en daar houden we van!

Rosa past op de caravan als we eten, ze doet dat heel erg goed. We zitten vlakbij en gaan af en toe kijken en constateren dat het heel erg rustig is.

Ze blijkt wel heel erg waaks te zijn, als iemand passeert slaat ze met een brulblaf aan, we proberen dit te temperen, maar dan blijft ze mopperig zoals alleen honden dat kunnen, heel grappig. Tijdens het eten is het heel rustig op de camping.

We kunnen hier zo de pruimen van de bomen plukken, maar ook mispels en abrikozen. Dat is naast het fruit wat we bij een stalletje aan de weg kopen heerlijk. De kersen zijn super en de watermeloen is enorm. Een gezonde omgeving!

We eten hier vaak een platte kip, de Portugezen slaan de kip plat en zo blijft ze opmerkelijk mals.

We maken een tocht in de omgeving en stappen uit in Nazaré, een toeristische  kustplaats, maar wel heel Portugees, de boulevard is lang en gezellig en langs de boulevard is een strand waar de golven er op los beuken. Niemand mag het water in en dat is niet zo gek; wat een geweld. Jacco staat op flinke afstand een foto te maken en loopt toch een natte broek op omdat de oceaan opeens is waar hij staat. Het buldert om je heen. We lunchen op het strand. We kopen hier de heerlijkste pasteitjes, gevuld met allerlei is het een heerlijk hartig hapje.

We zijn nu plannen aan het maken voor onze laatste hele week. Gaan we naar boven of gaan we naar beneden. Het weer zegt het laatste, maar hoe verder je afzakt hoe langer de terugreis…Die nu al zo’n 4 dagen gaat duren vanaf hier.

We weten het nog niet, jullie gaan het weer lezen.

Deze camping staat in de zomer vol met NL, ik ben blij dat de bezoekers nu overal vandaan komen en niet kliekt zoals de verhalen zijn.

We zijn opnieuw het walvissen strand geweest, daar is dus veel voor gehandicapten geregeld, maar daar mogen dan weer geen honden op. Voor ons wordt er een gelukkig een uitzondering gemaakt. Ja, we ruimen alles op.

Een lokaal Hollands jongetje oefent zijn nederlands op ons uit en verteld dat we op een van de mooiste stranden van Portugal zijn. Het is er ook prachtig, maar de oceaan is weer zo wild dat je er niet in mag, kan en wil.

S’avonds eten we weer in de cantina, we zijn nu zelf onderdeel van een kliekje en dat is heel gezellig. We lachen veel en hard en het hoogtepunt is dat 2 mensen mijn zus en zwager door hun geloof kennen. Altijd weer een bijzonder toeval!

Carla en Henk doen jullie de groeten Annemarie en Arthur(in India). Polly en Pieter komen uit Brabant. Maar hij is geboren in Zijpe en zo zijn we bijna allemaal familie. Het eten is weer een hele maaltijd met soep die caldo verde heet heek, fricandeau, lasagne, maar ook weer de patat, rijst sla en piepers. En een heerlijke brownie toe.

Die Portugezen kunnen wel heel goed cake maken en daar ben ik helemaal gek op. Nu even geen O’lijf…

Vanmorgen hebben we afscheid genomen en we hebben een oude bekende camping ingetoetst. Dit was niet het plan om in herhaling te vallen. Maar we hebben nog maar zo weinig kunnen surfen en dat kan op camping Markedia uitstekend. Het is hier prachtig, maar het is vreemd want het water staat wel 3 a 4 meter lager, daardoor is er wel een goed strand. Bij het inschrijven blijkt dat ze in juli en augustus geen honden toestaan. We wachten nu of er weer een uitzondering kan worden gemaakt. Tegen mij was de vrouw van de balie heel streng en tegen Jacco vroeg ze zich af of de regel nog wel werd toegepast. We gaan het straks horen. Hier wel van het www afgesneden dus dit blog plaatsten zal even duren..

Als je terug bladert in het blog dan zitten we bij die visfoto’s van Jacco.

Gelukkig gaan ze soepel met de regel om en kunnen we het board van de bus af halen. Wat leuk dat we nu echt aan de gang kunnen.

Het is hier prachtig en heel rustig, er staan wat Engelsen en Portugezen en verder is het meer heel stil. De enige recreant is een raar ding, een soort vliegende boot, hij stijgt en daalt met veel kabaal.

Verder zijn er weer blauwe eksters, konijntjes en af en toe een wauw die een visje uit het water pikt.

We hebben hier geen internet en moeten 10 km rijden naar een dorpje voor het www. De reden dat jullie op nieuwe berichten moeten wachten, maar wel gelijk een lange…Weinig foto's want ik sta te uploaden bij een parkje, het duurt erg lang, de foto's houden jullie te goed.

De eerste supermarkt ligt op 25 km. Dus ik sla in een keer een hele bult in. Jacco neemt waar tijdens het wachten en ziet een soort van zigeuners in lompen op wagentje met paard en 2 schurftige honden, dat het nog bestaat? Moeder vliegt de intermarche in en komt terug met 2 yoghurtjes voor de kinderen. Een schril contrast met met mijn uitpuilende kar, maar zo is het nu eenmaal.

Ik passeer een arabische vrouw in traditionele kleding en haar neus is eraf gesneden. Wat een drama voor zo iemand. Een heel akelig gezicht zo’n verminking met vast een heel drama er achter. Ik knik maar vriendelijk. Vreemde indrukken tijdens het boodschappen doen.

Ik sub er zo vandoor, daarna surft Jacco er vrolijk op los en stap ik er ook weer op alsof het gisteren was ipv 20 jaar geleden. Het is net als fietsen je verleerd het nooit blijkbaar. Het windje is mooi voor herstarters en we genieten dat we zo heerlijk het water op kunnen. Hessel en Mila nemen ook een duik en genieten duidelijk van de verfrissing.