week 2

Op zondag brengen we een bezoek aan Burgos. Een stad waar we altijd langs rijden en nu de tijd voor hebben. Het is een mooi centrum, helaas zijn de shopjes dicht. Wel weer een fraaie oude kathedraal, van het uit gebreide klokkenspel moet Mila huilen, we lopen lekker door.  

S’avonds ziet Jacco de wedstrijd waar we het verder niet over zullen hebben. Buurman heeft al zijn oranje versierselen achter gelaten.

Dinsdag reizen we door naar het zuiden. Hessel voelt zich duidelijk een stuk beter en heeft weer energie. De route richting Salamanca is prachtig; glooiende graanvelden en aarde die zo nu en dan donker rood is.

We stoppen in Ciudad Rodriques. Een charme camping van de anwb. Ahum, het terrein is niet meer dan een rondje om een vunzig sanitair gebouw met wat oude Spanjaarden er om heen. Misschien is dat de charme?

Er stoppen ook 2 fietsers het zijn Schotten op een lange fietstocht en komen een hamer lenen voor hun haringen.

Langs de camping loopt een soort wandel pad, wederom valt ons op dat vele Spanjaarden wandelen, het ziet er gezellig uit, jong en oud.

De volgende dag passeren we de grens met Portugal. Sommige tolwegen hebben elektronische tax en daar moet je een kastje voor in je auto hebben. Vreemd genoeg klopt de anwb-info die we hebben niet en kun je er geen een om de 40 km kopen eigenlijk lijkt niemand bij de pompen te weten hoe het werkt en ons Portugees is ook niet toereikend. We wagen het maar op, gelukkig kunnen we zonder problemen de weg af’

We komen aan op http://www.pomarinho.com/nl/ in de provincie Alentejo. De schaduw plek die we krijgen is prachtig en het uitzicht is ver. Daar houden we van, we moeten wel onder de wielen graven om de caravan enigszins recht te krijgen anders glijden de pannen van het gas, het is hier nogal schuin.

Hier horen we dat die snelweg taxkastjes een zooitje is en dat je in het postkantoor moet gaan betalen. 

Het eerste wat we doen is naar de supermarkt, de vooraden zijn echt op aan het raken. Nu ga je daar wel creatief van koken, maar een beetje verse input is wel zo lekker.

Voetbal kijken kan hier om de hoek, na een gezellige wedstrijd met Portugal werd er een emotioneel feestje gevierd, om oo.oo vroeg Jacco of het iets zachter kon want we werden uit ons slaap gehouden door een monotome fado over Portugal, vreselijk! Er werd goed op gereageerd, maar toen we net lagen hoorden we opeens: help, help me dan… Jacco met schijnwerper in onderbroek naar buiten; harige Henk was in het pikkedonker over een steen gestruikeld en de borrel zal hem voor erger behoed hebben maa hij kwam niet meer omhoog. Samen met Portugezen hem weer op de been gezet en zo kwam Henk toch goed bij zijn caravan thuis.

In het postkantoor konden ze nix met ons nummerbord, ik werd onvriendelijk weggestuurd en weet het nu niet meer. We riskeren een bekeuring maar als het systeem ons 3 leuterig nummerbord al niet accepteert hoe moeten ze ons dan ooit een boete kunnen sturen in NL?
We horen van andere NL dat ze het negeren, wij doen mee.

De campingbazin attendeerde ons op een nabij gelegen stuwmeer, we zijn er gaan kijken en besluiten er de volgende dag een hele dag heen te gaan en het sub board te gaan uit proberen.

Dat was vandaag, toen we aan kwamen werden we verrast door wel 30 rond cirkelende vale gieren. Die zijn zo enorm en indrukwekkend, laat staan zo’n enorme kudde.
Foto’s nemen blijft lastig maar er staan er een aantal goed op.

Er was verder niemand op het hele stuwmeer en zo konden we uitgebreid ons gang gaan.

Het board voldoet aan de verwachtingen en Rosa is een echte waterhond. Ze kwam me 2x een heel stuk achter na zwemmen waarna ze
ook op het board ging.

 Hetverlaten meer is prachtig maar ook altijd een beetje griezelig. Het is immers ondergelopen land en je ziet dikke stenen onder water en Jacco zag heel veel waterslangen, dunne dikke vette lange….Ja, de echte.

Kent iemand deze tor? Is ze gevaarlijk? Ze zijn wel 5 cm lang en zijn prachtig, maar ook erg griezelig…

We hebben hier een hele goede internet verbinding en zo kunnen we het weer volgen.  Zoals ons al 3 keer in deze provicie is overkomen gaat nu weer gebeuren, het wordt 40C. Dat is echt heel erg heet en daar hebben we weinig zin in. We zijn nu plannen aan het maken om naar de kust te gaan, maar we weten nog niet welke kant op.

Gaan we naar het zuiden of naar het noorden.

Aan de ene kant heb je Martinhal en Lagos, en aan de nadere kant Claudia& Waldemar en de Klomp. Dit zal velen onder jullie maar weinig zeggen, maar wij weten genoeg of teveel en het is bepalend voor het verdere verloop van onze reis.

Clifhanger; waar gaan we heen?

Vakantie 2012

Hallo allemaal,

Onze vakantie van 2012 is begonnen.

Op Zondagmorgen 10 juni rijden we om een uur of 9 weg van huis.

Onderweg checken we altijd of we alles bij ons hebben, niet dat het zin heeft want omkeren doen we niet. Conclusie; deze reis zijn we een paar heel belangrijke dingen vergeten zoals mijn rijbewijs en de ozo in de hitte  bestrijdende belangrijke ventilator en Hessel zijn scheer apparaatje. Allemaal dingen die een beetje jammer zijn dat ze nu niet mee reizen, maar het is niet anders. Dan maar wat te warm, een baardje en een bekeuring aan de broek.

Onderweg checkt Jacco met zijn uitschuif ladder het subboard. alles zit nog goed!

Onze navigatie staat op Portugal gericht, maar we reizen ongeveer 4 a 500 km per dag dus heel erg opschieten doen we niet. Maar we hebben 5 weken dus ruim genoeg om lang te reizen.

We volgen een vertrouwde route en stoppen als eerste om 15.30 in Boisy de Magdalena vlakbij Arras. We staan zelfs op hetzelfde plekje en het is wel lekker om verder nergens over te denken. H&M hebben de eerste rit goed doorstaan.

We gaan de volgende dag door naar Muides aan de Loire, het ronden van Parijs verloopt soepel en we komen weer rond 16.00 aan.

Tijdens het eten geven aan de kinderen staat ons hart even stil een enorme knal op het gasfornuis. Ik had het gas niet uit gedraaid en de glasplaat omlaag gedaan. Dat gaat niet goed samen en overal lag glas behalve op ons. Zo slijten de dingen wel snel.

De regen valt zo nu en dan met bakken omlaag.

De volgende stop is bij madame in Taller en Les Landes. Ze herkent ons nog maar is weer krommer en ouder geworden dan vorig jaar. Ze loopt nu met een stok.  We mogen ons douchen in de gite want de camping is helemaal niet klaar. We weten niet wat er met haar is, waarschijnlijk gewoon stok oud, iedere keer als we haar bezoeken is het weer de vraag of ze nog onder de levenden is.

Het beeld op de camping ieder jaar anders. Zo was het er de eerste keer donker en parkachtig en hadden we zelfs een groot Fete de bois, de 2^e keer was er een vreselijk windhoos geweest en zat madame erg in de put want het hele gebied was gehavend. De keer daarna waren velden met bossen gerooid wegens een parasiet en heb je opeens te maken met een horizon en veel licht.

Nu is de “camping” dus bezaaid met takken en dode bomen. Maar toch altijd weer vertrouwd, 16 euro voor en nacht is helemaal niks, nu met een luxe badkamer en konden we ons heerlijk douchen.

De volgende morgen rijden we richting Burgos, het doel is mooi weer en een paar dagen rust. We belanden op een leuk campinkje in Castajoriz en die ligt op de route van Santiago de Compostella. Dat is wel te merken, fietsers en wandelaars bivakkerend om ons heen. Ze zijn heel uiteenlopend, de een zit op een goede koga met mooie lichtgewicht spulletjes en de ander rookt een pijpje voor de tent met een vlassig baardje en doet de tocht te voet.

Het weer is prachtig zo rond de 27 C voelt heerlijk eindelijk de korte broeken aan.

Rosa doet het super, als we rijden slaapt ze rustig en als we pauzeren strekken we even lekker de benen door met haar te lopen. Ze doet wat ze moet doen eet goed en is weer tevreden.

Zo liet ik haar hier uit en ontdekte gelijk een prachtige route door de velden heen het is zo’n mooi lag gerekt landschap. Daar gaan we nog wandelen.

Vandaag eerst de kinderen douchen en boodschappen halen. De gewone dingen die altijd door gaan.

Hessel was net aan het herstellen van allerlei griepachtigs en ging met een stevige kuur op reis. Hij is er nog steeds niet helemaal en heeft weinig energie.

Gelukkig eet en drinkt hij goed, we denken dat het wel goed gaat komen met hem want na wat activering is hij opeens heel wakker. We dachten dat een rust dag hem goed zou doen, maar hij blijft zo moe, soms is het erg zoeken.

Zelfs een heerlijke winderige wandeling door de velden deed hem niks.

Vandaag zaterdag was het plan om te vertrekken 300km zuidelijker, ik had de rekening al betaald, maar tijdens het pap geven besluiten we dat het beter is om te blijven. Hessel is niet lekker en heeft rust nodig. We overwegen om maandag het VUmc of de huisarts te bellen omdat we eigenlijk niet weten waar we goed aan doen.

Al jaren gaat het heel erg goed met die 2 kwetsbare kinderen van ons in het buitenland en Hessel zijn huidige gedrag geeft ons wel te denken dat we op ruim 1600 km van huis zijn en of dat nu wel zo verstandig is.

Tja, we kunnen zelf zijn medicatie verhogen of is het nog die akelige griep of heeft hij last van de kuur? Wisten we het maar.

We besluiten te beginnen met een oud advies vanuit het Vu; vocht. Iedere 45 minuten geef ik Hessel een spuit water. Die spuit is een oudje van dat hij geopereerd was aan zijn  rug in 2004. We hebben dat ding mee genomen omdat er wel 60 ml in gaat en het altijd handig is. Tijdens veel ziektes heeft ze ons al vaak geholpen; want je kunt zo goed doseren en daardoor voorkomen dat Hessel zich verslikt. De eierweker stond aan om te helpen herinneren en Hessel mag lekker liggen of zitten wat hij wil.

De hele dag weer in die zware slaap die we de laatste dagen alleen maar van hem zien. Niks geen energie, behalve tijdens het eten en drinken om daarna weer in te storten met een wit hoofdje.

Rond 16.00 zie ik 2 oogjes open gaan. Nog sloom en moe, maar hij reageert duidelijk op het lekkere windje wat er staat en begint met zijn kraakfolie te spelen.

Steeds iets meer en steeds iets uitbundiger. Ik weet niet of je de film Awakenings kent, maar ik moest er stevig aan denken. Opeens is daar weer dat open en vrolijke gezicht wat we van hem gewend zijn; wat een opluchting.

Natuurlijk is hij er nog niet 100% maar het komt wel weer in de buurt van geluk.

Op het moment dat je gaat twijfelen of je wel goed doet aan zo’n onderneming voelt het heel rot. Wat moet je? Doorzetten of terug naar Frankrijk dichter bij huis? Zoals hij vanavond naar bed ging is alle onrust weer gaan liggen.

Wat het nu geweest is? Mogelijk heeft dat water hem goed geholpen om afvalstoffen af te voeren. Of komt het omdat die kuur op is of is het echt het einde van die griep. Dit soort dingen zullen we nooit weten. Maar dat vocht blijf ik wel extra toedienen, zij het zonder eierwekker.

Jacco ging vanavond even met Rosa naar de bar en het was opmerkelijk hoe de Spanjaarden vertedert waren door Rosa, ze stonden in een kring om haar heen en de hondenkoekjes deden het ijs smelten. Rosa is nogal afstandelijk naar “vreemden” maar dit was blijkbaar helemaal goed. Grappig om mee te maken. Zijn Spanjaarden hier zo gek op honden of pakt Rosa ze zo in met haar lieve hondesnoetje.

Vanmorgen om 7.00 liep ik met haar het oude dorpje in het was zo mooi, natuurlijk geen fototoestel mee, inderdaad het is vroeg, maar ook fantastisch om in je eendje door die straatjes te lopen die dateren uit de 10^e eeuw en dan opeens zie je een prachtig oud klooster in de opkomende zon.

Gisteren was Jacco naar het op de top gelegen ruïne gelopen, ook zo vroeg. Dit is helemaal nieuw voor ons.

Ik vraag me af waar Jacco nu blijft met Rosa maar ik heb zo’n vermoeden. Jammer dat we de taal niet beheersen.

ROSA

Zondag hebben we een Spaanse waterhond pup opgehaald. Deze wens koesterde ik al heel erg lang en nu is het zover. Het is een schattig wollig beestje van 8 weken. Ze is al zo goed als zindelijk en voelt zich helemaal thuis bij ons. Tot nu toe vinden we het vooral heel gezellig. Op Hessel en Mila reageert ze heel lief en rustig. Hier is ze;

week 7&8

We vroegen ons af of het echt wel nodig was om andersom op een randplaats te gaan staan,We stonden op een plek midden op een groot en open veld.  Als verplaatsen geadviseerd wordt door de campingeigenaren geeft dat toch wel wat gewicht. In een uurtje was het gefikst. Zowel woensdag als donderdag bleef het kalm, maar toen op donderdagnacht begon het met waaien.

        Dit is het meer naast de camping

Nu zijn we als echte Heldenaren wel wat gewend, maar meestal is het thuis een dag flinke storm en dat was het dan weer.

Na 4 dagen stevige wind, zeg maar storm heb je het echt wel gehad. Het kruipt in je kop. Op het moment dat het minder lijkt te worden wakkert de wind weer aan tot een stevige windkracht 8 en laat de caravan schudden en de voortent klapperen.  We zijn blij dat we geluisterd hebben om de boel te verplaatsen. We zitten daardoor evengoed wel beschut onder de luifel en lekker in het zonnetje.

De was maakt salto’s aan de lijn en we beginnen er steeds woester en winderiger uit te zien. Nog nooit was iets zo snel droog.

Maar dat gewaai beperkt ons wel want even wandelen gaat niet, het meer is onstuimig en spat flink over de kant. Een beetje is leuk, zeker voor Hessel. Maar de mistral is een koude wind die uit de bergen komt, je gaat daar niet voor je lol in. We wisten dat ze bestaat, maar niet dat het zo’n kreng is. Dat weet je pas als je het ervaart en voelt.

Mila waait bijna weg, Hessel geniet.

Een ritje naar leuke plaatsjes in de buurt geeft wat variatie aan ons dagritme. Zo bezoeken we een burcht, en zien we grotwoningen evenals leuke doch enigszins verpeste kustplaatsjes. In een dorp treffen we op de kop van de haven een uitpuilende camperplaats vol met campers die maar een halve meter leefruimte om hun camper heen hebben en met hun voeten op de omheining in een stoel zitten. Ik zou er denk ik niet tegen kunnen om zo te staan. Het is nog een plek waar je moet betalen ook. Een half uur verder rijden en je zit op het mooie strand, maar daar is het met die wind ook geen verblijf op dit moment.

Ook gaan we naar de plaats Salon de Provence. Ooit lang geleden zijn we daar samen al eens geweest, geen beste herinnering want het regende flink en we waren niet van plan om een plu te kopen want er lagen er al 4 thuis. Na een lichte iri dropen we weer naar de toen tent. Salon was nu veel kleiner als in onze herinnering. Wel een leuke plaats!

H&M genieten van de ritjes, maar het gebonk op de vaak slechte of overdreven aandoende drempels(in Mexico heten ze vibratores) is niet altijd prettig. Vooral als Jacco ze te laat ziet. Maar met het rijgedrag alhier is het wel te begrijpen dat de dorpen er mee bezaaid zijn.

zoutwinning, het is roze en glimt.

                                         Flamingo's eindelijk dichtbij.

een groep campers op 't strand.

Dinsdag lijkt de mistral verdwenen, we gaan weer richting het strand van Plage de Pimanson, daar waar het zo fijn is. Maar eenmaal daar is de wind weer aangewakkerd. We gaan op onze stoeltjes in de luwte van de bus zitten wat best grappig is en uit te houden. We lunchen ter plekke in de winderigheid en maken nog een ritje door de omgeving. Dat is erg plat en groenig en doet een beetje aan als Friesland, mijn hoofd valt omlaag van de slaap.

Woensdag is mevrouw Mistral weer volop aanwezig, we zoeken het mooie achterland van Mouries en St Remy weer op en slaan nog wat olijvenproducten in. Wat wel grappig is om  te merken dat de middenstand van St Remy ons vriendelijk groet. Er zijn weinig toeristen en om de karren van H&M kun je niet heen.

Voor ons doen staan we lang op deze camping; Felix de la Bastille, 17 nachten is een record. Maar we hadden geen zin om weer te verkassen, naar een andere omgeving, waarschijnlijk gewoon verzadigd, maar dat mooie weer verveeld ons nooit. Het is ook heerlijk om niet veel te moeten op de dagelijkse dingen na. Het maakt alles lekker eenvoudig. Ik verslind boeken en Jacco worstelt met een wo2 epos, wat nogal heftig beschreven is. 

In deze tijd van het jaar is het zo dat als je 100 km opschuift in veel minder weer terecht kan komen. De computer met alle temperatuur modellen is erg handig. De voorspellingen voor deze omgeving zijn het beste van heel Frankrijk ondanks de wind.

Er zijn ook veel campings al gesloten omdat het seizoen afloopt. Hier zijn ze tot 1 november open.

Het bevalt ons wel om zo’n lekker warm naseizoen te beleven. De avonden zijn wel kort omdat het zo vroeg donker is, maar tot voor de mistral waren ze nog warm te noemen en kon je lekker buiten zitten.

Gelukkig is de wind nu gaan liggen, wat een verademing. We zijn gisteravond nog op de camping gaan eten, het eten zelf op de camping is prima, bijna als in een restaurant en dat is wel meegenomen, hebben we ook anders mee gemaakt….
Maar prei aardappels en een strak rood lapje smaken ook heerlijk bij de caravan.

Zondag gaan we richting huis, we zullen er een paar dagen over doen voor we weer onze eigen voor deur kunnen openen.

Het is wel een gek idee dat het dan toch echt voorbij is met de pret.

Wat wel grappig is dat H&M totaal verschillend zijn onderweg. Mila maakt alles mee en zal nooit gaan slapen onderweg, ze is gek op liedjes en gezellige praatjes. Zelfs met ieder zingt zijn eigen lied laat ze van zich horen. Zodra haar hoofd haar kussen raakt als ze naar bed gaat vallen haar ogen dicht en geeft ze zich eindelijk over aan de slaap.

Hessel valt zodra hij in de bus zit in een heerlijke slaap. Soms wordt hij even wakker om te praten of te spelen, maar het grootste deel van de reis is hij in dromenland. Eenmaal in zijn bed is hij helemaal fit en vrolijk en begint hij op zijn manier te praten en te lachen.

De terugreis verloopt prima, we stoppen op een camping ten noorden van Dyon, het is nu zoeken naar campings die nog open zijn, maar deze is op mooie afstand. Het geld stroomd hier binnen want het staat vol met terug reizigers. We hopen morgen dezelfde afstand af te leggen en dan weer thuis te komen. Zijn we een dag eerder thuis dan verwacht.

We luisteren veel naar muziek, onderweg en in de caravan. Hebben in heel Frankrijk geen zwoele bleusman als in Spanje gevonden. Radio in Frankrijk verveeld snel. Na onze afspeellijsten op de

I-pod tot vervelens toe te hebben gehoord en vele genres van muziek stijlen te hebben doorlopen blijven we nu het liefste steken op de bleus, met name

Seasick Steve http://www.youtube.com/watch?v=b0CA73zYMog en Beth Hart http://www.youtube.com/watch?v=gHWYW6Tw67A klinken voor ons beiden goed.  Passen goed bij het najaar en het einde van de vakantie.

Al 5 maanden hebben we een los kacheltje en een enorme tank met brandstof in de bus voor als het koud wordt. In de caravan hebben we geen verwarming door de aanpassingen. Onder het mom van; “als je het bij je hebt heb je het niet nodig…..”

Vanavond uitgerekend de laatste avond van 5 maanden in de caravan verblijven is hij in gebruik.

Ja, het is tijd om weer naar huis te gaan, de herfst is een feit en nog even en het gaat sneeuwen. In Den Helder is het 11,4 C, dat zal wel schrikken zijn. Maar daar helpt een goed thuis weer voor of tegen.

Als het goed is vertrekken we over een maand of 7 weer,  dat is een leuk vooruitzicht!

Eind november zitten we naar verwachting met Mila in het Vumc voor haar rug operatie, ik zal het blog daar verder bijhouden.

Tot zover weer allemaal bedankt voor het lezen en de mooie reacties.

week 5 en 6

We stonden met 4 andere caravans op een soort van privé heuvel midden in de natuur. De rest van de camping bestaat uit stacaravans maar daar hadden we waar wij stonden niks mee te maken. Toen er 2 stellen vertrokken werd het al erg leeg en toen onze buren Bert en Gerda om 6 uur wegreden was het helemaal uitgestorven. 4 uur later reden wij weg.

Een plek verlaten is altijd weer fijn, je reist dan verder om op een nieuwe onbekende plek aan komen is altijd weer goed.

Tussen St. Cyr en Bandol belanden we op wat de anwb een “charme camping” noemt. We zoeken uitzicht op de Middellandse zee maar helaas zijn die plekken onbereikbaar voor ons formaat. Ze liggen bovenop de heuvel. We krijgen een lager gelegen plek toe gewezen en de caravan wordt met een tractor naar de plek gebracht. Ons uit zicht is een oude olijfboomgaard, ook erg mooi!

Maar dat “charme” is wel wat over dreven aangezien de camping aan een soort N9 is gelegen en ze hier gek op motorscheuren zijn. Gelukkig staan we er zo ver als het kan vanaf .

                  De avond lucht is hier prachtig!

In Bandol gaan we naar het strand. Dat is ideaal gelegen voor ons. Je parkeert de bus op een invaplek, stapt uit steekt de boulevard over en ploft op het strand tussen de palmbomen. Het strand maakt hier echt deel uit van het stadje. Mensen komen even voor een duik of een relaxed uurtje en vertrekken weer. De zee is zo helder hier, je ziet de vissen tussen je benen doorzwemmen.

Wat ik nog nooit heb ervaren is het enorme drijf vermogen in de middellandse zee. Zonder luchtbed kun je heerlijk dobberen. Weet niet of dat door mijn massa gewicht komt of door het zeer zilte water, maar prettig is het zeker.

We lopen om de beurt het stadje even in, van ver af lijkt het allemaal zeer aantrekkelijk en begerenswaardig, van dicht bij valt veel tegen of is het veel te duur. De plaatselijke bakker geeft meer plezier…. Op een andere dag is het markt en dat is wel erg leuk om even over te lopen. De mooi uit gestalde groente en heerlijke geuren zijn echt Provençaals. Ik koop een onmisbaar sisalmatje bij een dame die allemaal prachtige rieten tassen heeft uitgestald, maar we hebben er al een op zolder staan. Verder is het gewoon leuk om te kijken.

Het zwembad op de camping ziet er op de plaatjes als een paradijsje uit, in werkelijkheid valt het tegen, er liggen mensen in het kinderbad omdat ze het grotere bad zeker te koud vinden. Dat valt allemaal best mee, maar de zee is velen malen aangenamer.  Als we terug komen van een dagje weg staat “ons” hoekje op de camping opeens helemaal gevuld. Naast ons Belgen en iets verder NL. Die laatste noemen we koeke en loerie, het zal jullie niet ontgaan waarom. We gaan er op Urkse wijze mee om door met onze rug naar ze toe te gaan zitten.

We bezoeken Cassis, deze plaats schijnt nog rustig en authentiek te zijn. Er zijn hier Calanques te zien, dit zijn een soort middellandse zee fjorden.  

De bussen die we langs de weg zien staan voorspellen weinig goeds; Cassis is helemaal verstopt met toeristen, overal lopen en zitten warme massa’s mensen. Dit hebben we gauw bekeken. We vallen zeer op en dat is niet leuk.

We hebben alleen de  Calanque gezien waar Cassis is ingebouwd, de rest was niet bereikbaar. We hebben nog overwogen om er met een boot heen te gaan. Maar dan zit je 3 uur op een propvolle boot en je weet niet of H&M dat wel volhouden en dan kun je geen kant heen. Dus we laten de Calanques maar zitten.

Onderweg komen we hele stukken verbrand bos tegen, je ruikt nog de brandlucht, wat is dat een akelig en troosteloos gezicht.

Op woensdag laten we ons weer van de camping af slepen. We hoeven maar een klein stukje van 100 km te rijden.

We zitten nu op een camping St Mitre van toevallig weer van NL met veel NL. Maar het is ruim en rustig, dus niemand zit in de weg. De camping ligt bij een prachtig zoutmeer, Etang de Berre. Maar hoe mooi dit ook lijkt je kunt er ondanks de strandjes niet in zwemmen. Doordat de wind deze kant op staat ligt al het wier hier op het strand en dat ligt lekker te broeien in de hitte en stinkt als een soort aangespoelde potvis. Dus we kijken alleen naar het water, maar we horen van mensen dat ze er andere jaren heerlijk in zwommen.

We zitten in de buurt, 15km, van een gebied waar we al vaker geweest zijn; Mouries, St Remy en de Alpilles. De camping(La Devenson) waar we eerder zijn geweest is gesloten. De eerste keer is nog altijd onvergetelijk want toen hadden we nog geen kinderen, kwamen we laat aan en kregen we vreselijk op ons kop van de camping baas, omdat we met het opzetten van de nieuwe tent teveel herrie maakten. Dat die kerel zelf met zijn gemopper de hele boel wakker maakte had hij niet door. Maar de volgende dag vroegen mensen:”was dat bij jullie?” Zijn zoon of eigenlijk schoondochter runt nu de boel met een iets losser regime,. Maar het is er prachtig en nog een beetje ouderwets en eenvoudig.

We maken een tocht naar de voor ons bekende plaatsen.

St Remy is een gezellige plaats, Nostradamus is er geboren en Vincent van Gogh heeft er 2 jaar in een inrichting gezeten en daar meer dan 150 schilderijen gemaakt. Verder zijn er leuke winkelstraatjes en onvergetelijke bakkertjes. Olijf brood en super gebakjes die een ware smaaksensatie zijn.

Bij Mouries is een olijfboer op Mas(boerderij) de Barres, waar we olie willen kopen. Helaas is hij om 14.00 pas weer open en moeten we wachten.

We besluiten om te gaan picknicken. Het voordeel van bekend terrein is dat je weet waar de mooie plekjes zijn en al snel hebben we het gevonden.

Van alle fraaie plekken die we hebben gezien weten we eigenlijk wel zeker dat als we ooit in de gelegenheid zijn ergens in deze buurt een 2^e huis willen het hier zal zijn. Tot nu toe kunnen we er op deze manier van genieten en lekker dagdromen wat ook fijn is.

Wat ons opvalt en wat we nog nooit gezien hebben is dat de olijfbomen zwaar zijn van de rijpe olijven. Ze zijn zo groot de bomen hangen door. Veel zijn al geoogst. Ze leggen dan netten op de grond en een machine schud de bomen kaal.

We eten mee op de camping, het is erg gezellig zeker dankzij 3 dames uit Amsterdam die in een oude camper reizen. Ze kwamen gisteravond met veel bombarie aan omdat ze in en uit een greppel moesten.  We eten heerlijk en H&M slapen als rozen in de caravan. Af en toe gaan we naar ze toe om te kijken, want de kinderfoon heeft geen bereik. Wel heerlijk om “uit eten” te zijn. Voor ons is dit de manier om buiten de caravan te eten.

Om vanuit hier op het strand te komen rij je door het industrie gebied van de Provence. Een desolaat stuk vol vracht verkeer, fabrieken en een militairvliegveld, om nog maar te zwijgen over de grootste petrochemie fabriek van Fr.

Om het strand te bereiken pak je een veerpont over de Rhône en die brengt je in de Camargue. Na een overdosis ooievaars in Spanje zijn het nu flamingo’s waar je over struikelt.  We rijden langs zout-win gebieden die prachtige roze schitteren. Het is hier zo licht het is echt een belevenis. Die gekke roze vogels is bijna onwerkelijk.

Het strand is zeer bijzonder want hier rij je met je voertuig het strand op, parkeer je tussen de campers en zit je zo in het water. Dit doet allemaal een beetje vrijbuiter achtig aan en dat ligt ons wel. We zien hier ons zelf ook nog wel eens ``camperen``.  Het strand zelf is heel rustig, het is heerlijk om daar te zijn. Op het strand zijn vreemd genoeg heel veel libellen, Jacco lokt ze en weet ze goed voor de camera te krijgen. Dat is met die flamingo’s een stuk moeilijker omdat ze zo schuw zijn.

Met Hessel en Mila gaat het geweldig, ze genieten enorm en zitten helemaal in het kampeer ritme.  Mila raakt in top conditie voor haar operatie, ze eet heel erg goed en zal straks opvallen met haar bruine pootjes in het ziekenhuis, maar dat schuiven we nog maar even voor ons uit.

Hessel is helemaal het mannetje, wisten we maar het geheim om deze stemming en conditie vast te houden. Maar eigenlijk weten we het wel….

We beginnen allemaal aardig te kleuren, hoewel we veel in de schaduw zitten, 29 C is voor ons te warm in de volle zon te zitten.

Lekker voor jullie dat er in NL ook een nazomer is gekomen.

De camping eigenaren vertelden dat ze het hele jaar buiten lunchen, wat een heerlijk idee!

De spin woont nu op zichzelf in een heg, hij werd te groot en te gulzig…..

Cliffhanger: Grande Mistral is voorspelt,  caravan verplaatst………………………

Temporary art: zandmeisje in roze(by Moi)

week 3 & 4

Week 3

Op zondag avond zijn we een borrel gaan halen op het terras van de camping. Dit ligt vlak bij de caravan, dus kan gemakkelijk qua kinderen. We raakten aan de praat met mensen die al 31 jaar op de camping Manjastre komen, op mijn vraag of het niet verveeld zeggen ze dat ze alles hebben qua strand zwembad en terrasjes en hun caravan hier kunnen stallen. Op een geven moment komen de verhalen over onvrede met de toegewezen plek en de drukke andere gasten die er ook al jaren komen. Wat een gebladibla, het wordt tijd dat we weer vertrekken anders gaan we nog mee doen aan het dorpsleven wat onherroepelijk op een camping met vaste gasten ontstaat.

We reizen Italië in. Na heel veel tunnels, file en drukte komen we via een kilometers lang pad in de krikke mikke terecht op een camping. Zowaar weer veel Nl op een hoopje, het is een jonge camping die nog moet (be)groeien. We zijn de volgende dag de hele morgen onderweg om eten in te slaan . Wel een heerlijke ervaring, zoveel zo fijn eten te koop in de supermarkt en iedereen heel aardig.

Dat afgelegen  zijn bevalt  ons helemaal niet, soms wordt je ook niet wijs van die camping boeken.

Maar na een zoektocht naar een andere camping vragen we ons af of we wel helemaal goed zitten. De camping plekken in Italië zijn zo klein. We schrikken er van. Gemiddeld 40 a 60 vierkante meter is echt te krap voor onze combi. Je krijgt dan zo’n gevoel van een olifant in een steegje. Bovendien is het overal nog erg druk, dus de kans dat je meerdere plekken in kunt nemen is bijna niet aanwezig.

We nemen het besluit om weer terug te gaan naar Frankrijk. Italië laten we voor wat het is. Ergens jammer want er zijn een aantal dingen die we nog nooit bezocht hebben, maar dat doen we later nog wel eens als we weer kleiner zijn. Jacco moet het ook allemaal maar berijden en als dat niet lekker voelt dan zit je niet meer ontspannen en dat is geen pretje.

Dus na 3 nachtjes in de krakkemikke rijden we weer terug naar Frankrijk.  Via 101 tunnels passeren we weer de grens, Ik heb ze geteld. We rijden af op Draguignan een plek in de Provence tussen de drukte van de Cote d’Azur in en de Verdon. We zijn hier nog nooit geweest. Het is erg fraai en het weer is heerlijk. De avonden zijn warm en we zitten tot laat in ons hemdje buiten.

De tijd kabbelt lekker voort; veel lezen, wandelen, maken een ritje, bezoeken een stadje lekker koken en genieten. We zijn nu van plan om de Middellandse zee te volgen. Het vinden van een camping met veel ruimte is hier een stuk beter te doen, als je maar niet aan zee gaat staan.

Gistermiddag begon het bewolkt te worden en vanmorgen barste het los. Bij onze elektra paal was de stroom uitgevallen, maar Jacco heeft hem al weer gauw aan de praat.

Hessel was de afgelopen dagen(in Italie) weer helemaal suf en verdoofd, mogelijk epi of zijn gebit waar van alles aan het rommelen is. Dit was ook een reden om niet zo zuidelijk af te zakken. Het voelt wel frustrerend want je hoopt met dat gereis goed te doen en vraagt je dan af of we dat ook doen.  Je gunt hem lol en energie en kunt eigenlijk niks anders als hem de ruimte geven om te slapen want dat is het enige wat hij wil. Zelfs met zwemmen doe je hem geen plezier en na het douchen valt hij weer in een diepe slaap. Gelukkig eet en drinkt hij wel goed en is het dus ook niet echt “ziek” te noemen. Maar sinds 3 dagen is hij er weer. Het plezier straalt weer van hem af en zijn energie is enorm, dit stelt ons weer gerust. Hij heeft dit gesloom thuis ook regelmatig, maar op vakantie eigenlijk nooit zo sterk. Nu zijn we ook nog nooit zo veel en lang weggeweest dus mogelijk vat hij dit leven als “gewoon” op.

Mila heeft geregeld een overstroming in bed. Ons manuele wasmachinetje draait soms overuren. Je denkt dan verschoon je haar vaker, maar als we naar bed gaan is nagenoeg droog en s ‘morgens gaan blijkbaar de sluizen open. Dat wasmachinetje is echt een uitkomst op de laatste camping vroegen ze 6 euro voor een wasmachine munt….Voor een enkele was helemaal niet erg, maar bij ons loopt het de spuigaten uit….

Veel mensen vragen zich af of H&M een tweeling is, het is best te begrijpen als je ze zo ziet liggen.

We kregen nog al een grappige mail van Jan. Hij had gereedschap van Jacco geleend en na het terug brengen in ons huis stond 3 minuten later de politie voor zijn neus. Hij was door buren gesignaleerd en die hadden zijn nummerbord genoteerd. Goed van de buren om zo op ons huis te passen! Maar wat een bak dat de politie zo alert reageert; “er is een verdacht persoon gesignaleerd in de bakkerij…”. Jan hoefde niet op de foto met een bordje onder zijn kin want (o)ma Ria was getuige van het uitlenen van de sleutel.

Met het zo regelmatig verhuizen van plek is het iedere nacht weer spannend hoe warm of koud het s’nachts wordt. Hessel en Mila trekken zelf hun dek niet over zich heen als het koud is, maar gooien ook niks van zich af als het te koud is.

Dus we beginnen met een ultra dun laken, genoeg voor 27 C, dan een fleece en als wij naar bed gaan een dekbed. Ik heb de neiging om ze te warm te leggen en Jacco is van de luchtige. We proberen op het midden te gaan zitten qua bedekking en meestal is dat goed.

Wat jullie niet weten is dat we eigenlijk met zijn vijven reizen. Nee geen hond of andere verwachtingen. We hebben een caravan spin die al weken bij ons woont onder de heki(dakluik). Sinds Jacco hem vette vliegen geeft is hij gaan groeien en heel gelukkig bij ons. Zolang hij zich s’nachts niet laat zakken op mijn hoofd of jongt mag hij blijven. Hij maakt iedere dag een mooier web.

Quizvraag; spin is vernoemd naar de hoofdpersoon uit “Meet the parents”

Gisteren zijn we op mijn verzoek naar Saint Tropez te gaan, ik had zin in een haven. Het waaide stevig,windkracht 7. We vonden midden in het centrum een invaplek. Leuk om in die harde wind langs zo'n luxe haven te lopen. We zagen op sommige uit de hand gelopen XL boten wel goede mogelijkheden om met H&M te vertoeven. 

Grappig was dat we in die luxe haven een groep met rolstoelers tegen kwamen, we begroeten elkaar vriendelijk en het contrast was weer fraai in die ambiance.

We lunchten op een havenhoofd in de stevige wind en het was echt genieten. Zeer veel ervaringen voor H&M die alles met open mond probeerden op te vangen. We vonden St Tropez een leuke stad om te wandelen, mooie straten en veel om te kijken. Ik hoorde jonge meiden zich hardop afvragen of onze kinderen uit luxe in hun karren zaten. Ze waren zeker op zoek naar decadentie. Wel een enorm compliment voor Hessel en Mila! Maar wat een misser van die meiden....

Vanmorgen koffie gedronken bij onze buren uit Assen. Bert en Gerda hadden lekker gebak voor ons gehaald zo werd het een gezellig feestje.

Morgen gaan we deze camping verlaten.

We gaan richting Cassis

2e week, druiven en campings

2^e week

Uiteraard gaan we ook naar Vaisson la Romaine een stokoud Provencaals stadje met veel Romeinse sporen. Het is een leuke en gezellige plaats. Het oude stadsdeel ligt veilig hoog, als bescherming voor de tegenstanders uit vorige eeuwen, gebouwd. Dit betekent voor ons weer een stevige klim. Eenmaal boven worden we verrast door de mooie straatjes die heel authentiek lijken zonder teveel te zijn opgepoetst voor de toeristen. Wat kon men elkaar in de gaten houden in die nauwe straatjes en hoe zal dat nu zijn?

Overal hangen oude zwart wit foto’s, het is een soort kunstproject en geeft een leuk effect.

Wat ons opvalt is de vriendelijke sfeer, we worden door iedereen begroet en mensen zijn erg vriendelijk.

We genieten van het enigszins overdreven zwembad op de camping, flinke glijbanen bezorgen ons bijna een angst aanval, maar eenmaal in een noodgang beneden liggen we helemaal in een deuk, we besparen H&M deze pret. Maar ze genieten van het zwemwater.

 

Op zaterdag wordt de lucht zwaar en begint het te regenen, we zijn net te laat met in pakken van de luifel, dus gaan we er maar onder zitten. We krijgen gezelschap van een witte duif die beschutting zoekt en uiteindelijk zo vrijpostig is dat ze de caravan in vliegt en heel gezellig boven Hessel zijn kussen gaat zitten. Snel het duifje weer naar buiten gewerkt want we willen geen geshit binnen.

   

Ik haal s’avonds Vietnamees in Romaine,dat hebben we nog nooit gehad en gezien Vietnam een Franse kolonie is geweest is het logisch dat er veel Franse Vietnamezen zijn.. We maken flauwe grappen over het bestellen van Phnom Penn met Rode Khmer erbij, we weten niet wat te verwachten. Het eten lijkt op Thais maar is toch weer anders, wel vragen we ons af hoe poulet en boeuf beide op porc kunnen lijken, maar terug gaan we niet want zondag reizen we verder. We eten toch met smaak.

Wat ons opvalt is dat op de grotere campings veel meer nationaliteiten 

staan als op de kleinere rustieke campings die meestal overbevolkt worden door NL. Het staat ons wel aan al die nationaliteiten door elkaar. Onze Zwitserse buren zijn vriendelijk en aan de overkant staan wat bijzondere Duitsers. Verder zijn er veel Engelsen en Belgen.

Op zondag rijden we richting kust de lucht is donker en dreigend. We rijden door eindeloze druivenvelden die vol hangen met rijpe druiven om tot Cote du Rhone te worden gebotteld. Op een 

gegeven moment barst de bui los, we rijden net in een kleine plaats en de straten staan blank, we kunnen niet harder als 30.

We vragen ons af of die regen de druiven goed of slecht doet.

Bijna bij de kust zien we blauwe lucht aan de hemel, daar hoopten we al op.  Dit is net dat stukje waar het weer vrij stabiel is. We rijden via St Maxime langs het prachtige blauwe water van de Middelandse zee. Maar wat is het hier druk. We rijden de camping die we hadden opgezocht voorbij omdat we er gewoon niet op konden komen. De volgenden pakken we wel en daar rijden we weer snel weg omdat het 10 x niks voor ons is. Zo vol gepropt en zo groezelig. De camping ligt aan het strand, maar als daar 700 gasten liggen moet je met zijn allen tegelijk omdraaien.

 We besluiten naar een oude bekende camping te rijden in Bormes les Mimosas. Ik zal niet teveel uitweiden maar het werd weer heel spannend. We zijn  ook zo lang, ruim 13meter. Dan rij je op een smalle kust weg en is er op eens een deviation(omleiding). Dan zie je een heel smal en stijl straatje de hoogte in verdwijnen. Jacco neemt een besluit en geeft een dot gas die hoogte in. Gelukkig geen tegenliggers, maar mijn knokkels zijn wit van het knijpen aan het handvat. Wat een geluk dat de bus zo sterk is! We komen weer op de weg uit en vinden nooit meer die camping van vroeger. Zo belanden we ongewild in het centrum van Bormes, waar we vroeger heerlijke frambozen gebakjes haalden, maar waar je met je 13 meter niet wil zijn. Opeens bobbelt de caravan aan 1 kant over een bult. We hopen dat het geen hond of  erger was, we zullen er nooit achter komen.

Dan duiken we op de eerste de beste camping in het binnenland die we tegen komen en gelukkig is het hier prima. We krijgen een mooie plaats, ik had mijn hele kritische houding al overboord gegooid en er is een heerlijk zwembad. Met een koud biertje in de hand komen we bij van de dag.

De volgende dag moeten we naar het Casino=AH. We hebben een soort  Deja Vu, maar het is ongeveer 20 jaar geleden dat we hier eerder waren. Dan rijden we door op zoek naar het oude strandje van toen. Het is er nog, we treffen een goede inva-P plek aan  en hoeven niet de gebruikelijke 8 euro te betalen.

20 jaar geleden hadden we nooit gedacht dat we hier ooit nog eens met onze bijzondere schatten terug zouden keren, maar dat  weet je natuurlijk nooit van te voren…                          

Op de foto staat Jacco naast de mooie burcht op een eilandje bij het strandje. wie woont daar? De vlag hangt uit... Sarkoezie en Carla?  

Na een paar dagen is het nog steeds een raadsel waar we toen gestaan hebben, het was een camping van niks maar met onvergetelijke douches. Toen niemand ooit nog van stortdouches had gehoord hadden zij ze al.

Het weer is super, tussen de 25 en 30 graden, zo heerlijk om in zomer kleding te lopen. We horen dat in NL storm Irene van zich laat horen, naar voor jullie….(echt!)

We kunnen tot de 12^e op deze plek blijven en dat doen we het is hier echt aangenaam.

Gisteren hebben we de plaats Le Lavandou bezocht. Het hele stadje heeft strand en langs dat strand ligt een prima begaanbaar houten pad. Het is heerlijk wandelen, kijken en bekeken worden, maar wel op een aangename Franse wijze. Dat gaat van even een blik en meer niet, dat ervaren we altijd weer als heel prettig.

Toen ik frietjes haalde voor bij de op het huidje gegrilde Dorade ;<) hoorde ik een oproep om druivenplukkers. De camping eigenaars hebben ook druivenvelden en ze hebben handen nodig. Ik weet dat dit een wens van Jacco is en hij is gelijk enthousiast. Vanmorgen  om 9.00 is hij afgedaald naar de velden. Leuk om dat mee te maken. Hij bracht zojuist een prachtige tros naar me toe en ging toen met zijn “collega’s” aan de koffie. Vanmiddag gaan we weer naar het strand en zo kabbelt de tijd hier aangenaam voorbij.

Ik zit nu gezellig met Hessel en Mila in de schaduw te typen en te babbelen.  Ik hoor zojuist dat ik zaterdag mag helpen om de witte te oogsten.

Iedereen bedankt voor de leuke reacties!